ซูเหยาต้องการหนีโดยสัญชาตญาณ แต่พันธนาการของชายหนุ่มแข็งแกร่งเกินต้าน
ฟีโรโมนเซนทิเนลในอากาศเข้มข้นจนคลั่ง เส้นใยจิตวิญญาณของลู่เฉินก็เริ่มพลุ่งพล่านและเดือดพล่าน
ซูเหยาแค่เชื่อมโยงพลังจิตกับเขา แต่เมื่อเซนทิเนลถูกผูกมัดอย่างลึกซึ้งกับผู้นำทางแล้ว หากไม่ได้รับการปลอบประโลมเป็นระยะ เซนทิเนลก็จะเสียการควบคุม
ฟังดูวิปริต แต่เมื่อเซนทิเนลถูกผู้นำทางทำเครื่องหมายแล้ว พวกเขาก็จะเป็นของผู้นำทางคนนั้นตลอดไป ไม่มีทางเลือกอื่น
ซูเหยาสัมผัสได้ถึงพลังจิตของลู่เฉินที่ปั่นป่วนรุนแรง เธอหันกาย หมายจะปลอบประโลมเขา
"เปิดทะเลจิตของนายออกมา"
แต่ลู่เฉินไม่ต้องการการปลอบประโลมทางจิต
เขาพลิกตัวกะทันหัน กักขังซูเหยาไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา ต้นขาสองข้างที่มีกล้ามเนื้อตึงคุกอยู่ตรงขอบเตียง
เริ่มปลด***กางเกงของตัวเอง
รัตติกาลยิ่งทวีความมืดมิด
"ลู่เฉิน แกจะทำอะไร?!"
ไอ้ลูกทรพีคิดจะก่อกบฏ!
ซูเหยาดิ้นเหมือนหนอนหมายจะหนี แต่ถูกลู่เฉินคว้าข้อเท้ากลับมา
แขนของเขายันไว้ข้างหมอน กล้ามเนื้อที่แท้จริงและแข็งโป๊กกดลงมาราวกับรถบรรทุกหนัก บดขยี้จนซูเหยอาแทบหายใจไม่ออก
"ปล่อย!"
เธอทุบอกเขาอย่างบ้าคลั่ง ลู่เฉินจูบหน้าผากเธอ น้ำเสียงชุ่มโชกไปด้วยตัณหาหนักหน่วง:
"เมียจ๋า ไม่เจ็บหรอก"
คำพูดเดียวราวกับฟ้าผ่าห้าครั้ง ฟาดลงบนกระหม่อมของซูเหยา