แนวคิดของมังกรนั้นเรียบง่าย สิ่งใดที่ชอบก็ต้องลงมือแย่งชิงด้วยตัวเอง ลงมือชิงมาให้ได้ ถึงจะเรียกว่าสมใจ
มังกรน้อยคาบตุ๊กตากระต่ายบินโฉบเข้ามา ก่อนจะใช้หัวถูไถฝ่ามือเธออย่างว่าง่าย เหมือนกำลังบอกว่า:
"พวกเราเชื่อฟังนะ รับรองไม่ก่อความวุ่นวายให้แน่"
นี่มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องเชื่อฟังหรือไม่ แต่เป็นปัญหาที่เธอจะยอมรับหรือไม่ต่างหากเล่า
จะว่าไปแล้ว เสวียนหมิงเข้าตาตรงสเปกเธอไหม? ก็ใช่
ในยุคสมัยที่ทั้งแปลกแยกและห่างไกลเช่นนี้ ผู้คนย่อมรู้สึกใกล้ชิดและให้อภัยกับผู้ที่เหมือนตนมากกว่าเป็นธรรมดา
อีกอย่างซูเหยาก็มีความรู้สึกดีๆ ต่ออิ่งหลงอยู่แล้ว การมีอยู่ของมันเหมือนกำลังเตือนเธอว่า สายเลือดแห่งหัวเซี่ยโบราณที่อยู่ในความทรงจำของเธอยังคงสืบทอดต่อไป
แต่เรื่องความรู้สึกนั้น ไม่อาจสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน
เสวียนหมิงอ่านความลังเลของซูเหยาออก เขาเลือกที่จะถอยเพื่อรุก "ให้โอกาสฉันสักครั้ง ได้ไหม?"
"หนึ่งเดือน"
"ถ้าหนึ่งเดือนผ่านไป เธอยังไม่รู้สึกอะไรกับฉันเลย ฉันจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเธออีก"
หนึ่งเดือน จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น พอให้ซูเหยาได้คิดและปรับตัว เสวียนหมิงควบคุมเวลาได้แม่นยำยิ่งนัก
ห้องปลอบประโลมเงียบสงัด ราวกับเหลือเพียงเสียงหัวใจและลมหายใจของคนทั้งสอง
หลังความเงียบงันยาวนาน เสวียนหมิงก็ได้รับคำตอบจากคุณหนูผู้นำทางในที่สุด