คำพูดของเสวียนหมิงตรงไปตรงมาและเปิดเผยเกินไป จนซูเหยาไม่รู้จะตอบอย่างไร
ทั้งสองจึงกอดกันด้วยท่วงท่าที่ใกล้ชิดเกินไปเช่นนี้
กระทั่งเสวียนหมิงคลายอ้อมแขน แล้วอุ้มซูเหยากลับไปยังโซฟา
"ข้าสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป"
เขานั่งลงตรงข้ามเธอ ระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล พอเหมาะพอดี
"หลังจากหายตัวไปในเขตรังสี ข้าจำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว เหลือแค่เศษเสี้ยวเลือนราง"
ซูเหยาครุ่นคิดชั่วครู่ "หรือจะเป็นเพราะการกัดกร่อนของทะเลจิตของท่าน?"
บางที หากซ่อมแซมส่วนที่ขาดหายไปทั้งหมด ความทรงจำของเสวียนหมิงก็อาจกลับคืนมา?
ใบหน้าของเสวียนหมิงซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งหลังปกเสื้อแจ็กเก็ตกันลม เขาประสานนิ้ว พยายามขบคิดถึงภาพกระจัดกระจายเล็กน้อยพวกนั้น
"ข้าจำได้แค่ว่ามีคนสวมหน้ากากบางคน ขังข้าไว้ในอ่างแก้ว ข้าไม่รู้ว่าพวกมันจะทำอะไรกับข้า และไม่รู้ว่าข้าหนีออกมาได้อย่างไร"
"ข้ายังเห็น...พวกพ้องมากมาย..."
แต่พวกเขาล้วนเหมือนกำลังหลับใหล คนสวมหน้ากากพูดภาษาที่เขาฟังไม่เข้าใจ สิ่งเดียวที่จำได้ชัดคือ "น้ำยาเร่งการเจริญเติบโต" ที่พวกมันเอ่ยถึง
น้ำยาเร่งการเจริญเติบโต ตัวอย่าง การเพาะดีเอ็นเอ การถอดรหัส ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส (พีซีอาร์)...
(พีซีอาร์: เป็นเทคโนโลยีนอกร่างกายที่ใช้เอนไซม์ขยายดีเอ็นเอส่วนจำเพาะ สามารถขยายและคัดลอกดีเอ็นเอปริมาณน้อยนิดเพิ่มขึ้นเป็นล้านเท่า)
ศัพท์เทคนิคและคำนามเฉพาะทางที่ยุ่งเหยิง เสวียนหมิงไม่เข้าใจสักอย่าง