ซูเหยารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้นั่งรถไปปฏิบัติภารกิจ และก็ไม่ใช่รถไปโรงเรียนอนุบาลด้วย!
"พวกนายหุบปากไปเลย!"
เธอใส่หูฟังยุทธวิธี ไม่สนใจพวกเซนทิเนลจอมหื่นกลุ่มนี้อีก
ในระยะไกล ภูมิประเทศเริ่มสูงชันขึ้นเรื่อยๆ พวกเธอกำลังมุ่งหน้าไปยังแนวชายแดนหมายเลข 7 ของภาคตะวันออกสาม เธอมองดูแผนที่ น่าจะเป็นรอยต่อระหว่างเขตทิเบตเดิมกับเนปาลและภูฏาน
รถหุ้มเกราะกำลังแล่นผ่านเขตที่อันตรายที่สุด พายุฝุ่นที่ก่อตัวเป็นแนวยาวและสภาพหมอกหนาจัดขัดขวางความเร็วการเดินทางอย่างรุนแรง
เมื่อระดับความสูงเพิ่มขึ้น อากาศก็เริ่มเบาบางลง
ชีเหยี่ยมองดูค่าที่ระบบของรถ "อุณหภูมิยางหน้า 75 อุณหภูมิยางหลัง 80 เปิดระบบลดแรงต้านอัตโนมัติแล้ว"
ซู่ขมวดคิ้ว "ไม่ได้ อุณหภูมิยางต่ำเกินไป ถ้าติดอยู่ในใจกลางพายุจะพุ่งออกไปไม่ได้"
บนเครื่องตรวจจับเรดาร์เริ่มมีจุดสีแดงหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
เพื่อเร่งอุณหภูมิยางให้สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จำต้องเพิ่มกำลังเครื่องเพื่อเร่งความเร็ว เอเลี่ยนฟอร์มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ล้อมรอบและตามไล่เข้ามา ซู่ปิดระบบช่วยขับ เริ่มควบคุมด้วยมือทั้งหมด
เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังราวกับสึนามิ เสียงกังหันของเครื่องยนต์แผดก้องตัดผ่านหมอกหนา พวกเขาเริ่มฝ่าวงล้อมด้วยความเร็ว 380 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ซู่ใช้พละกำลังแขนอันแข็งแกร่งหมุนพวงมาลัยอันหนักอึ้งอย่างบ้าคลั่ง สายตาของชีเหยี่ยจับจ้องที่แผนที่โฮโลแกรม คอยเตือนซู่ถึงสิ่งกีดขวางและทางแยกข้างหน้าอยู่ตลอด
พวกเขาขับรถอย่างบ้าระห่ำและเหินลื่น นี่สิถึงจะเรียกว่าฝีมือขับรถของจริง