รอยเลื่อนของหินผาเหนือศีรษะพลันพรั่งพรูเอเลี่ยนฟอร์มจำนวนมหาศาลที่ซุ่มอยู่ก่อนแล้วออกมา เมือกเหนียวเหม็นคาวหยดลงพื้น การต่อสู้โกลาหลจึงปะทุขึ้น
ซูเหยาปล่อยเส้นใยจิตวิญญาณเชื่อมโยงทะเลจิตของเหล่าเซนทิเนลทันที พลังจิตของผู้นำทางหลั่งไหลเข้าไปเพิ่มประสิทธิภาพการต่อสู้ของพวกเขาอย่างมหาศาล
ทว่าศัตรูมีมากเกินไปเสียจริง อัดแน่นยั้วเยี้ยราวกับทะเลหนอนที่เคลื่อนตัว เสียงคำรามกึกก้องเสียดแก้วหู
ขณะที่เธอกำลังตั้งสมาธิสร้างกำแพงพลังจิต อีกร่างหนึ่งของเอเลี่ยนฟอร์มขนาดเล็กก็กระโจนเกาะหมวกของเธอ
อีฟฟันมีดทหารผ่ามันออกเป็นสองเสี่ยง แต่วินาทีถัดมา แรงสั่นสะเทือนรุนแรงก็มาเยือน คนทั้งสองหลบไม่ทัน ร่วงหล่นลงจากทางลาดอย่างรวดเร็ว
ประสาทสัมผัสของผู้นำทางสู้เซนทิเนลไม่ได้ ซูเหยากอดอีฟไว้แน่น ร่างของทั้งสองคนกระแทกกระทั้นไปมาอยู่ในถ้ำหิน ไม่ขาดระยะ กระทั่งร่วงลงสู่ถ้ำลับตาที่แห่งหนึ่ง
เจ็บ...เจ็บแทบขาดใจ...
ซูเหยาสะบัดหน้าเบิกตาขึ้นมา เธออยู่ในอ้อมกอดที่แน่นหนาของอีฟ ร่างของชายหนุ่มถูกแท่งหินแหลมทิ่มทะลุช่วงท้อง เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด
เธอตกใจสุดขีด "อีฟ!"
ชายหนุ่มกระแอมสองครั้ง แผลชนิดนี้สำหรับเซนทิเนลแล้วยังไม่ถึงตาย
เขาพลิกตัวพลางตรวจดูซูเหยาอย่างรวดเร็วว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ จากนั้นก็ลูบศีรษะปลอบโยนเธอเบาๆ:
"อย่ากลัวเลย หมีน้อยของฉัน"
อีฟพยายามติดต่อสมาชิกคนอื่นในทีม แต่สัญญาณดูเหมือนจะถูกตัดขาด
เวลานี้ จากส่วนลึกของถ้ำก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นมา คล้ายเสียงกระดูกดังกรอบแกรบยืดหด
สิ่งหนึ่ง หรือจะว่าเงาร่างคน คลานคลานออกมาจากความมืดอย่างช้าๆ