อีฟถูกชนจนรู้สึกว่าโครงกระดูกแทบแตกสลาย เพราะลู่เฉินไม่ได้เก็บแรงเลยแม้แต่น้อย
นี่ก็ระดับ 3S เหมือนกัน แต่ระหว่างระดับก็ยังมีช่องว่าง ลู่เฉินคือเซนทิเนลแห่งความมืด คุณสมบัติการกัดกร่อนที่ซ้อนทับกันทำให้เขาสามารถบดขยี้เซนทิเนลระดับเดียวกันได้ทั้งหมด
แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็คือ ความต้องการการปลอบประโลมของเขามากกว่าเซนทิเนลทั่วไปถึงหนึ่งเท่า
ดังนั้นตอนที่ซูเหยามาถึงภาคตะวันออกสาม ลู่เฉินก็ถูกขังเดี่ยวเพราะค่าสูญเสียการควบคุมสูงเกินไปและทะเลจิตปั่นป่วน
ซูเหยาเกลียดคนที่ชอบใช้กำลังที่สุด "ลู่เฉิน!"
เด็กนี่อารมณ์ร้อนตลอด นิสัยเสียแบบนี้ต้องแก้ไขได้แล้ว
อีฟตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น ซูเหยาเข้าไปพยุง "คุณไม่เป็นไรนะ?"
อีฟกุมหน้าอกตัวเอง ยิ้มให้เธอ น้ำเสียงอ่อยๆ เย้ายวน:
"ผมไม่เป็นไร ขอบคุณเหยาเหย่าที่เป็นห่วง"
ลู่เฉิน: ยังยียวนอีก!
เขาดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกง ใช้วิชาเคลื่อนที่ฉับพลันดึงซูเหยาจากข้างกายอีฟมาอย่างรุนแรง
สีหน้าบูดบึ้งยิ่งกว่าท่อระบายน้ำเน่าเสียอีก
"ลู่เฉิน แกจะตีอีฟทำไม?"
เจอคำถามของซูเหยา ลู่เฉินกลับหัวเราะเย็นชา:
"ถ้าชั้นไม่ตีมัน แกก็จะเกือบจูบกับมันแล้ว!"
เมียจะไปจูบกับผู้ชายป่าเถื่อนอื่นได้ยังไง?!
ซูเหยาดิ้นรนอย่างสุดชีวิตในอ้อมแขนเขา "คุณเข้าใจผิดแล้ว"
ลู่เฉินเชื่อแค่สิ่งที่ตาเห็นมาโดยตลอด ไอ้หัวเหลืองนั่นมันกำลังยั่วยวนซูเหย่า ยั่วผู้หญิงที่มีสามีแล้ว หน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ!
ลู่เฉินบอกให้ซูเหยารอที่หน้าประตูก่อน เขายังมีเรื่องจะคุยกับอีฟตามลำพัง