ชีเหยี่ยกุมข้อมือของซิวไว้ พลางมองซิงที่คุกเข่าอยู่ด้วยแววตาเรียบเฉย
“ถ้าเกิดเขาไม่ได้โกหกล่ะ?”
ซิวรู้ว่าชีเหยี่ยรู้สึกผิดมาตลอดเพราะน้องชายตายอย่างน่าอนาถ ถึงขั้นใจอ่อนสงสารขึ้นมาในเวลานี้
ทั้งสองยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นหลายวินาที จนกระทั่งซิวลดปืนลงเอง
แม้จะไว้ชีวิตพวกมันได้เพราะเห็นแก่เพื่อน แต่การลงโทษก็ต้องมี ไม่อย่างนั้นจะติดนิสัยขโมยของจนเคยตัว
รองเท้าบู๊ตทหารหนาหนักเหยียบลงบนข้อมือของซิง เขาเงยหน้าขึ้นมาพอดีกับดวงตาเย็นเยียบของซิว
วินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องโหยหวนปานวิญญาณขาดใจก็ดังก้องไปทั่วสถานีฐานร้าง
ซิวหักขาซิงข้างหนึ่งเสีย หมอนั่นทุบหัวคำนับทั้งสองคนพลางประคองซิงที่เจ็บปวดแทบสลบไสล คลานเผ่นหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต
เชือดไก่ให้ลิงดู
เอาจริง ๆ แล้ว วันนี้พวกมันไม่น่ารอด แต่เคราะห์ดีที่รอดมาได้อย่างหวุดหวิด
ชีเหยี่ยมองแผ่นหลังของทั้งสองที่ตะเกียกตะกายจากไป ดวงตาสีเขียวมรกตไร้อารมณ์ใด ๆ
ซิวถือกล่องเครื่องมือซ่อมขึ้นมา “อาเหยี่ย อย่าให้ความอ่อนโยนมันบังตานาย”
เดี๋ยวก็เสียรู้หรอก
ชีเหยี่ยไม่ได้พูดอะไร บางที เขาอาจแค่อยากไถ่บาปเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ได้
---
เวลา 19:00 น. ยามเย็น ดวงอาทิตย์สีแดงฉานลอยเด่นบนขอบฟ้า แสงอาทิตย์ยามอัสดงสีส้มทองสาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดานชั้น 99 ของหอคอยเซนทิเนล ราวกับคลุมพื้นและเฟอร์นิเจอร์ด้วยผ้าคลุมบางเบาสีทองอ่อน
ซิวสวมผ้ากันเปื้อน ยืนย่างหน่อไม้ฝรั่งกับเนื้อวัวในกระทะ ก่อนจะโรยผงเซเลอรีและเกลือพริกไทย ชุดรบเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านสบาย ๆ แล้ว
เสือจากัวร์ซึ่งเป็นร่างวิญญาณของถูหมีกำลังวิวาทกับอีกาทองซึ่งเป็นร่างวิญญาณของซู่อยู่ แมวนี่ท่าทางจะชอบแกล้งนกนัก ทำตัวน่าหมั่นไส้
เสี่ยวไป๋นอนหงายท้องอาบแดดบนระเบียง
เลิ่งเย่กำลังให้อาหารเต่าดัดแปลงพันธุกรรมตัวเดียวที่เขาเอามาจากดาวอังคาร ผ่านกล่องแก้วใส เต่าน้อยค่อย ๆ ยืดคอออกมา