ในถ้ำมืดเบื้องหลังอีฟ เอเลี่ยนฟอร์มนับไม่ถ้วนกำลังไต่พรวดพราดตามผนังถ้ำออกมา
ดวงตาของอีฟสะท้อนแผ่นหลังที่เย็นชาของพี่น้องที่เดินจากไป เลือดใต้ร่างไหลเป็นทะเลสาบเล็ก ๆ เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า ชีวิตของเขากำลังเลือนหายไปทีละน้อย
กลิ่นอายแห่งความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ อีฟหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง
ภาพหยุดลงทันที เพราะอีฟรู้ตัวว่า ซูเหยากำลังแอบล้วงลับความลับของเขา!
มิติภาพจิตหดตัวและบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว ซูเหยาเสียหลักล้มลงกับพื้น เส้นใยจิตวิญญาณของอีฟปั่นป่วนเดือดพล่านขึ้นทันที เธอจำต้องถอยออกจากโลกจิตใจของอีฟอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้กระตุ้นการต่อต้านที่รุนแรงกว่าเดิม
ขณะที่ซูเหยาลืมตาขึ้น อีฟกำลังจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่ดุร้าย เฉียบขาดและเย็นชา
เขาคิดว่าซูเหยาจงใจเข้าสู่ภาพจิตของเขา ผู้นำทางบางคนจะสอดส่องความลับของเซนทิเนลอย่างมุ่งร้าย เพื่อสนองจิตใจที่เสื่อมทรามของตนหรือเพื่อความสนุกในการเปิดแผลของผู้อื่น
นี่คือเส้นตายที่อีฟเกลียดชังที่สุด
“ทำไมเธอถึงทำอย่างนี้? ทำไม?!”
น้ำเสียงของเขาแหบต่ำและชั่วร้าย ไม่หลงเหลือความอ่อนโยนก่อนหน้านี้เลย
แม้เขาจะพยายามยับยั้งเส้นใยจิตวิญญาณที่ปั่นป่วนไม่ให้ทำร้ายเธอ แต่มรสุมจิตอันทรงพลังก็ยังผลักซูเหยากระเด็นออกไปหลายเมตร
เซนทิเนลระดับ 3S นั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง
ซูเหยาไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน มันเหมือนกับการทำลูกคิดตกกลางทาง--คิดผิดอย่างแรง
เธอพยายามปลอบอีฟที่กำลังตื่นตระหนก “อีฟ ฟังฉันแก้ตัวก่อน เอ่อไม่ใช่ อธิบาย...”
อีฟดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งกับพันธนาการ ทั้งร่างเข้าสู่สภาวะจู่โจมรุนแรง
เมื่อระบบตรวจพบการสูญเสียการควบคุมของเซนทิเนล ปลอกคอไฟฟ้าช็อตก็เริ่มปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงเกินหมื่นโวลต์เพื่อยับยั้งอย่างรุนแรง อีฟเจ็บจนงอตัวอยู่บนพื้น เปล่งเสียงครางเจ็บปวดเป็นระลอก