ซูเหยาเบิกตาสีแดงก่ำ เงยหน้าขึ้นจากอกของชายหนุ่ม ซือเย่ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย จ้องมองเธอด้วยสีหน้าสนุกสนาน:
"นึกว่าเธอจะร้องไห้เฉพาะตอนโดนรังแกซะอีก"
แม้ทั่วร่างของเขาจะเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าเปื้อนคราบเลือดหนา เลือดที่ซึมใต้ชุดรบย้อมหินเบื้องล่างจนกลายเป็นสีแดงเข้ม แต่นิสัยปากเสียของเขาก็ยังไม่เปลี่ยน
ซูเหยารีบเก็บน้ำตา สูดจมูกฟืดฟาด ไอ้เวร
สภาพปางตายยังมีอารมณ์มาตลกอีก
หางตาของหญิงสาวยังแดงเรื่อ ขนตาที่ชุ่มด้วยน้ำตายังติดอยู่บนเปลือกตาสีชมพูระเรื่อ ปากเล็กเบ้ยื่น ดูคล้ายกระต่ายน้อยที่ร้องไห้จนตาแดง
ไอ้หนูกระต่ายอะไรนี่ เขาชอบรังแกที่สุดเลย
ซูเหยากำลังพันแผลให้ซือเย่ อาการของเขาไม่ได้ดีไปกว่าอีฟ ทั้งคู่ต่างกระดูกหักทั่วตัว มีแผลฉีกขาดและแผลทะลุหลายแห่ง
แถมยังมีผิวหนังที่ถูกกรดของเอเลี่ยนฟอร์มกัดกร่อน
สภาพภายนอกมีขีดจำกัด ต้องรีบนำกลับไปรักษาในห้องพยาบาล
เธอเงยหน้าขึ้น "จ้องฉันตลอดเลย ทำไม?"
ชายหนุ่มที่นอนอยู่กับพื้นกระตุกยิ้มที่มุมปาก ปลายลิ้นตวัดเลียเขี้ยวอย่างเลวทราม:
"กำลังคิดว่า..."
"ตอนที่ฉันเย็ดเธอ เธอจะร้องไห้แบบนี้ไหมนะ"
--ผัวะ!--
แรงตบดังสนั่น
ถึงจะเป็นคนเจ็บ แต่ผลของการยั่วผู้หญิงก็เป็นแบบนี้
ซูเหยาเจอตุ๊กตาหมาแกะสลักจากไม้ตกอยู่บนพื้น เธอเก็บมันขึ้นมา ด้านล่างสลักอักษรไว้รางๆ: