ซูเหยาพยายามปลอบหมาตัวใหญ่ที่กำลังเดือดดาล "แน่นอนว่าฉันจะรับผิดชอบนาย"
"แล้วนายจะพิสูจน์ยังไง?"
ซูเหยารู้สึกว่าตัวเองกำลังขุดหลุมฝังตัวเอง "แล้วนายจะให้ฉันพิสูจน์ยังไง?"
ลู่เฉินกระพริบตายาวเรียว พูดทีละคำ:
"ให้ฉันเป็นผู้ชายของนาย"
ผู้ชายตัวจริง
ซูเหยาปฏิเสธทันที "ตอนนี้ไม่ได้"
ตาของชายหนุ่มแดงก่ำทันที "นายกำลังหลอกฉันสินะ"
ตอนเด็ก ๆ ตอนที่เขายังเก็บขยะอยู่บนดาวอังคาร เขาเคยเห็นเพื่อนบ้านที่เป็นเซนทิเนลถูกผู้นำทางหลอกใช้แล้วทิ้ง รับไม่ได้ที่ถูกทอดทิ้งเลยยิงตัวตาย
ซูเหยาอธิบายอย่างอดทน "จากเพื่อนเป็นคนรักมันต้องมีกระบวนการนะ เราต้องคบกันก่อน ให้เวลาปรับตัวเข้าหากัน"
ลู่เฉินทำหน้างุนงง อะไรคือการคบกัน?
นี่ก็ไม่แปลกที่พวกเขาไม่เข้าใจ ตั้งแต่ฟักออกจากถังเพาะเลี้ยง ความคิดและความทรงจำที่ฝังไว้ ย่อมไม่รวมเรื่องอารมณ์ทางเพศ
พวกเซนทิเนลรู้แค่ว่าถ้าถูกใจผู้นำทาง ก็ขึ้นเตียงได้เลย
เรียบง่าย ดิบ ตรงไปตรงมา
เพราะภายใต้สภาพแวดล้อมวันสิ้นโลก มันไม่มีเวลาและเงื่อนไขให้พวกเขาได้คบหากัน นั่นมันของฟุ่มเฟือย
"ทำไมต้องคบกัน?"
ในช่วงเวลาต่อมา ซูเหยาเปลืองน้ำลายอยู่นาน ในที่สุดก็ทำให้ลู่เฉินเข้าใจแบบงง ๆ ได้บ้าง
ประมาณว่าตอนนี้เขาเป็นเหมือนสามีสำรอง รอช่วงทดลองงานผ่านก็จะได้บรรจุเป็นตัวจริง
ลู่เฉินพอใจแล้ว เริ่มมาเกาะแกะขอจูบขอกอดซูเหยา
นี่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง ไม่มีใครสอนพวกเขา แต่ดูเหมือนพวกเขาจะรู้วิธีเข้าใกล้ผู้นำทางโดยสัญชาตญาณ
เหมือนลูกสัตว์แรกเกิดที่หาเต้านมแม่ มันคือสัญชาตญาณ
"ในฐานพวกนายมีเซนทิเนลแค่ 11 คน แล้วอีกคนไปไหน?"
ซูเหยาสังเกตเห็นปัญหานี้ตั้งแต่วันแรกที่มา การตายของเซนทิเนลต้องรายงานให้กรมเซนทิเนลทราบทันที จงใจปกปิดเป็นความผิดร้ายแรง