ซือเย่ไม่แม้แต่จะสนใจเขา ตรงดิ่งลุกออกจากห้องนั่งเล่น
เขาจงใจ จงใจย้ายเซนทิเนลคู่กายทั้งสองของซูเหยาออกไป รวมถึงซิว
จะได้ไม่เห็น ไม่ต้องรำคาญใจ
ซือเย่ แกรอให้ฉันจัดการก่อนเถอะ!
ลู่เฉินกระโดดลงจากโซฟาจะไปเปิดศึกกับซือเย่อีก ถูกเซนทิเนลคนอื่นรั้งตัวไว้แน่น
ถูหมีกลอกตาใส่ลู่เฉิน "วัน ๆ แกไม่ต้องอยู่กับเมียแกสักวันจะเป็นอะไรไป?"
ลู่เฉินสวนกลับทันควัน "แล้วจะให้เหมือนพวกแกที่ไม่มีเมียได้ยังไง?"
ถูหมี: ....
เขาพูดจาทำร้ายจิตใจคนจริง ๆ
อีฟไม่ยอมน้อยหน้า "ตอนนี้ไม่มี แต่วันหน้าก็ไม่แน่หรอกน่า"
ลัทธิวัตถุนิยมของมาร์กซ์เคยกล่าวไว้ ว่าต้องมองสรรพสิ่งด้วยสายตาที่พัฒนาและวิภาษวิธี
ตอนนี้เป็นเมียเขา ต่อไปยังไงก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเมียพวกเขา
อีฟ แกหมายความว่าไง?
อีฟหน้าตาย: "ก็ความหมายตามตัวอักษรนั่นแหละ"
ถ้าแกแน่จริง ทำไมกันไอ้หัวเขียวนั่นไม่ได้?
หลิงที่ถูกเอ่ยชื่อขึ้นมากะทันหันเงยหน้ามองอย่างงง ๆ อย่าเอาไฟมาโยนใส่เขาเลยนะ เขาเพิ่งออกมาจากห้องพยาบาล
"พอได้แล้ว!"
ซิวตะคอกเสียงเข้ม จบการทะเลาะที่ไร้สาระนี้เสียที
"ทุกคนพักผ่อนเตรียมพร้อม พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางตามเวลา"
---
ในห้องปลอบประโลม ซูเหยากำลังพยายามซ่อมแซมทะเลจิตให้เสวียนหมิงอย่างหนัก
เธอกับเขานั่งเผชิญหน้ากัน จับมือเสวียนหมิงไว้แน่น หลับตาสนิท