ซูเหยาพูดว่า “ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องมองฉันเป็นผู้นำทางของหลิง ฉันคือผู้รับฟังของเธอ”
ซู่จ้องมองเธอลึกซึ้ง จริง ๆ แล้วเขาไม่ค่อยเต็มใจที่จะพูดถึงอดีตของตนเองให้ใครฟัง
เพราะความทรงจำส่วนใหญ่นั้นเจ็บปวด
วัยเด็กของเขา ตั้งแต่ห้าขวบก็เริ่มแตกร้าวแล้ว ครึ่งหนึ่งตายไปในแสงแดดของอดีต ส่วนอีกครึ่งหนึ่งทอดยาวมาจนถึงเงามืดในปัจจุบัน
ซู่ไม่ได้เล่ามากนัก แม้แต่ประสบการณ์ที่ถูกบิดาทำร้ายทารุณเป็นเวลานาน ก็พูดเพียงไม่กี่คำผ่าน ๆ การถือสากับคนตายเป็นเรื่องโง่เขลา
“เพราะงั้น นี่คือเหตุผลที่เธอกลัวการใส่ปลอกคอไฟฟ้าช็อตใช่ไหม”
คำถามที่เฉียบคมของซูเหยาทำให้ซู่ชะงัก เขาปากแข็งว่า “ฉันไม่ได้กลัว”
นั่นคือความรังเกียจ
ซูเหยาหัวเราะ “เธอเล่าแผลเป็นในอดีตของตัวเองให้ฉันฟังอย่างนี้ ไม่กลัวฉันหัวเราะเยาะเธอเหรอ”
ความเปราะบางใด ๆ ที่แสดงให้คนอื่นเห็น บางทีในวันหนึ่งอาจกลายเป็นคมมีดที่ทิ่มแทงตัวเอง
นี่ไม่ใช่วิสัยของพวกเซนทิเนลนี่
ซู่คาดไม่ถึงว่าซูเหยาจะถามประโยคนี้ เขาลังเลไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นสีหน้าก็เลื่อนลอย ถามเธอกลับว่า:
“เธอจะทำไหม”
ถึงแม้เขาเกลียดหลิง แต่มีคำพูดหนึ่งว่ายังไงนะ ศัตรูน่ะแหละที่เข้าใจคุณดีที่สุด
หลิงที่เกลียดและรังเกียจผู้นำทางขนาดนั้น ยังร้องไห้ในอ้อมกอดเธอราวกับก๊อกน้ำแตก ซู่ตกใจมาก แต่นี่ก็พิสูจน์ได้พอดีว่าเธอคือคนที่เชื่อใจได้ ไม่ใช่เหรอ