เขาสงสัยว่าความรู้สึกนั้นเป็นยังไง เพราะถึงขั้นทำให้คนทึ่มอย่างเลิ่งเย่ยังหลงหัวหลงหางได้
ซูเหยารู้สึกขำ "อย่าบอกนะว่ายี่สิบกว่าปีมานายไม่เคยช่วยตัวเอง"
เด็กหนุ่มสิบแปดสิบเก้ายังรู้จักเอาไปแหย่โพรงไม้เลย
"ใช้มุกนี้มาหลอกฉันมันไม่ได้ผลหรอก ไปให้พ้น"
ซู่เงยหน้าอ่อนเยาว์ขึ้น ต่างหูแนวเมคานิคที่ใบหูเป็นวงสะท้อนแสงเยือกเย็น "มันไม่เหมือนกัน"
ซูเหยารู้สึกว่าเขามีความซื่อบื้อใส ๆ อยู่ในตัว
จู่ ๆ สะโพกของซู่ก็ออกแรง ดันเข้าไปคั่นหว่างเข่าของเธออย่างแข็งขัน
เขาก้มหน้า ลมหายใจอุ่น ๆ พวยพุ่งกระทบขนตาของเธอ "ไม่เอาอย่างนั้น จูบกันหน่อยได้ไหม?"
ริมฝีปากส้มโอผสมน้ำผึ้งของหญิงสาวอิ่มเอิบและชุ่มฉ่ำ ดูแล้วน่าจูบมาก เขาหิวกระหายมานานแล้ว
"ไม่ได้!"
สีหน้าเย็นชาและน้ำเสียงห่างเหินของซูเหยาทำให้ซู่นึกถึงคำพูดที่คุ้นเคยพวกนั้นขึ้นมา
"พ่อครับ ครั้งนี้ผมสอบระดับได้เกรดเอ งานบ้านกับงานจุกจิกผมทำหมดแล้ว พาผมไปหาแม่ได้ไหมครับ?"
"ไม่ได้ ไสหัวไป!"
ชายแบกปืนเหมือนเมาเหล้า เตะเข้าใส่ท้องน้อยเขาอย่างแรงจนกระเด็นไปกองที่มุมห้อง
....
"นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ ทั้งที่บอกว่าขอแค่เป็นเด็กดีก็ได้"