ซูเหยาโกรธจนปาหมอนอิงบนเตียงใส่เขาเต็มแรง "ฉันจะ... @**#*...."
ซู่รับหมอนอิงไว้ได้อย่างแม่นยำ "คุณหนูผู้นำทาง ตีคนอย่าตีหน้า"
ซูเหยาแทบจะเส้นเลือดในสมองแตกเพราะไอ้หัวแดงนี่ ไม่มีมารยาทและไร้ขอบเขตสักนิด เทียบกับเลิ่งเย่แล้วห่างชั้นกันลิบลับ!
เธอดึงประตูห้องเปิด "ไม่คุณออกไป หรือฉันไล่คุณ"
คุณหนูผู้นำทางดูจะโกรธแล้ว คิ้วเรียวสวยก็ขมวดแน่น
ซู่มีปฏิกิริยาตอบสนองบ้างแล้ว ก้าวขายาวคู่นั้นมาที่ประตู
ซูเหยาคิดว่าเขากำลังจะออกไป แต่ชั่วพริบตา เขากลับอุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัว
น้ำหนักตัวเก้าสิบกว่าชั่งของเธอในมือเขาเหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้วไม่ต่างกัน
"คุณทำอะไร? ปล่อยฉันนะ!"
ซู่ยกเอวของผู้หญิงขึ้น วางเธอลงบนโต๊ะหนังสืออย่างง่ายดาย มือทั้งสองข้างค้ำไว้ที่ขอบโต๊ะ ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านตรงหน้าเธอเหมือนกำแพง
กลิ่นฟีโรโมนเซนทิเนลอำพันสนเข้มข้นฉุนกึกเข้าจมูก
เขาแนบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโอหังนั้น มองเธอในระยะใกล้ "เริ่มเลยครับ คุณหนูผู้นำทาง"
เริ่มทำการปลอบประโลม
ซูเหยาผลักแขนแกร่งของเขา แต่ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
"ฉันไม่นั่งอยู่ที่นี่ให้คุณปลอบประโลมหรอก!"
ซู่เลิกหางตาขึ้น "แล้วคุณชอบท่าไหนครับ?"
"คุณฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?"
ซูเหยาชี้ไปที่อุปกรณ์พันธนาการพวกนั้น ทำหน้าเย็นชา "ใส่มันซะ"
ซู่มองไปตามปลายนิ้วของเธอ ดวงตาสีทองเพลิงหมองลงทันทีสองส่วน
เขาเกลียด เกลียดเจ้าพวกนี้!
"ผมไม่อยากใส่ ได้ไหมครับ?"