“ฉันไม่ได้อยากทำอะไรเธอ!”
ซูเหยาคำรามอย่างมังกรร้าย แต่พลาดท่าไปโดนสวิตช์ในมือ
เสียงกระแสไฟฟ้าดังซ่า ๆ ความเจ็บแปลบที่ลำคอทำให้ถูหมีอดไม่ได้ที่จะครางออกมาด้วยความเจ็บ
ซูเหยาหน้าเปลี่ยนสีทันที คิดว่าตัวเองทำให้เขาเจ็บ “คุณไม่เป็นไรนะ?”
ถูหมีเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่เสือดาวฉายแววตื่นเต้นผิดปกติ ความเจ็บเมื่อกี้ ทั้งเร้าใจ ทั้งเสียวซ่าน
“คุณผู้นำทาง เป็นแบบนี้แหละ ทำต่อสิ”
ซูเหยากลอกตาใส่เขา แล้วโยนอุปกรณ์พันธนาการทิ้งแล้วจากไป
การไปพัวพันกับเซนทิเนลสติดีแตกแบบนี้มีแต่เสียเวลา
“ถ้าคุณเต็มใจอยู่ที่นี่ต่อ ก็อยู่ไปเถอะ”
ถูหมีมองซูเหยาจากไปอย่างเหม่อลอย กลิ่นหอมลอยตามชายเสื้อไป เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองทำให้คุณผู้นำทางโกรธตรงไหน
ก็แค่ให้เธอเฆี่ยนเขาสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?
ตีคือรัก ด่าคือชอบ ยิ่งเฆี่ยนแรงก็ยิ่งรัก
ถูหมีมีความบกพร่องทางพันธุกรรมแต่กำเนิด ปลายประสาทของเขาไวต่อความเจ็บปวดน้อยกว่าปกติ
ความเจ็บที่คนอื่นรู้สึกได้ สำหรับเขาแทบไม่รู้สึก หรือรู้สึกเพียงเล็กน้อย นานวันเข้าก็เลยทำให้เขาโหยหาความเจ็บปวดแบบผิดปกติ
ถูหมีจ้องตุ๊กตาน่ารักกองนั้นบนโซฟาอยู่นาน แล้วหยิบตุ๊กตาผ้าฝ้ายตัวหนึ่งที่หน้าตาคล้ายซูเหยาออกมา
ผมดำตาดำ หน้ากลม ๆ
ถูหมีหิ้วตุ๊กตาไปหาอีฟ พวกเซนทิเนลแม้ปกติจะไม่ค่อยพูดคุยกัน แต่ส่วนใหญ่ก็จะมีเพื่อนสนิทที่ค่อนข้างสนิทกันอยู่บ้าง
อย่างเช่นซิวกับชีเหยี่ยที่สนิทกันมาก เลิ่งเย่กับเลิ่งซา ฉีไป๋กับซู่ ส่วนซือเย่นั้นชอบอยู่ตัวคนเดียว