ทุกคนสวมชุดพรางตัวเคลื่อนพลล้อมเข้าหาอย่างช้าๆ ท่ามกลางหญ้ารก อีฟหาจุดสูงสุดตั้งซุ่มยิง
ที่หน้าต่างบานหนึ่งของอาคารสามชั้นในโรงงานอิฐ ซู่ก็ตั้งซุ่มยิงเช่นกัน
ในห้องใต้ดินแห่งหนึ่ง ฉีไป๋ถูกมัดตราสังข์เหยียบไว้ใต้เท้าหลิง
เขาเริ่มไม่พอใจ “ถึงข้าจะเป็นตัวประกัน เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเหยียบข้าตลอดเวลาแบบนี้มั้ง?”
หลิงยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา “ตัวประกัน ตัวประกัน ไม่ทรมานจะเรียกว่าตัวประกันได้ยังไง?”
“มา แขวนมันขึ้นไป”
ฉีไป๋ถูกแขวนห้อยหัวลงมาจากคานด้วยสายเคเบิล แกว่งไปมาเหมือนตุ้มนาฬิกา เขาโมโหจนสบถออกมาดังลั่น:
“ไอ้หลิง รอให้ข้าออกไปก่อนนะ จะกระทืบแกให้เละ!”
แค้นส่วนตัวนี่ชัดๆ!
หลิงทำหูทวนลม ใช้พานท้ายปืนกระแทกใส่ท้องน้อยของฉีไป๋อย่างแรง แล้วรำคาญเสียงของเขา จึงยัดผ้าขี้ริ้วเข้าปาก
ฉีไป๋: “ข้า@**@*#....อื้อ...”
หลิงหัวเราะอย่างชั่วร้าย: “ดิ้นสิ? ทำไมไม่ดิ้นล่ะ?”
สวมบทเป็นคนชั่วได้สมจริงจนถูหมีตะลึง
“หลิง ก่อนหน้านี้แกทำงานอะไรกันแน่?”
ระบบ: คะแนนการแสดงของผู้เล่นหมายเลข 4 เพิ่ม +1000
ระบบ: คะแนนการแสดงของตัวประกันเพิ่ม +500
ผู้เล่นหมายเลข 4 คือหลิงนั่นเอง
ชีเหยี่ยเฝ้าประตูใหญ่อยู่ จู่ๆ ก็มีแสงสะท้อนจากเลนส์วาบมาจากกองหญ้าไกลๆ ซู่ที่กำลังซุ่มยิงอยู่หัวเราะหึ:
“ยังใช้ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้อีก”
เขานิ่งเงียบ ไม่ตอบสนอง รู้ดีว่าแสงสะท้อนนี้เป็นแค่กลล่อให้เขาเปิดเผยตำแหน่ง