เสียงทักทายที่โพล่งขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว ทำเอาขาของซูเหยาสะดุดกับขาตั้งเก้าอี้แทบไม่รู้ตัว
พอหันกลับไป ก็เห็นซู่ไม่รู้ว่ามานั่งหมอบอยู่บนเก้าอี้อีกตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ มือทั้งสองข้างซ้อนกันหนุนคาง เบิ่งตากลมโตเป็นหมาน้อยมองเธอ
“เข้ามาได้ไงเนี่ย?!”
ซูเผยเขี้ยวแหลมสองซี่ให้เธอดู “ก็เธอไม่ได้ล็อกประตูนี่”
ซูเหยาแทบจะกระโดดขึ้นมาแล้วเอาไม้หน้าสามฟาดหัวเขาดังป้าบ “แกไม่รู้จักการเคาะประตูหรือไง!”
ซูตอบอย่างหน้าด้านไร้ยางอายว่า “เคาะแล้วเธอก็ไม่ให้ฉันเข้าอยู่ดีน่ะสิ”
“ออกไป!”
เขากะพริบตาปริบๆ “ไม่ไป”
เขาหมอบพิงพนักเก้าอี้ สองขาเรียวในกางเกงหลวมกำลังถ่างคร่อมอยู่ แนบไปกับเสื้อยืดคอกลมสีดำรัดรูปที่กล้ามอกอัดแน่นจนพองตึง
“ถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไสหัวไป”
ซู่เอียงคอ เส้นผมสีแดงเพลิงเป็นประกายวูบวาบท่ามกลางแสงไฟ
“อย่าดุร้ายกับฉันนักสิ”
“ที่หัวหน้าทำแบบนั้นก็มีเหตุผลของเขานะ”