หมัดนี้เกินความคาดหมายของซือเย่ และก็เกินความคาดหมายของซิวเช่นกัน
ซือเย่คาดไม่ถึงว่าซิวที่ปกติจะใช้ไม้อ่อนก่อนไม้แข็ง ครั้งนี้จะเดือดดาลถึงขั้นลงมือโดยตรง
ซิวคาดไม่ถึงว่าซือเย่ที่ไม่เคยยอมให้ใครมายั่วยุ ครั้งนี้กลับไม่โต้ตอบ
ไม่ว่าจะอย่างไร ด้วยฝีมือของเขา หลบได้อย่างสบาย ๆ
หมัดนี้กระแทกเข้าที่ใบหน้าของซือเย่อย่างจัง
เหล่าเซนทิเนลคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้วยพากันเปลี่ยนสีหน้า ด้านหนึ่งก็ปรบมือในใจให้กับหมัดแห่งความยุติธรรมของซิว แต่อีกด้านหนึ่งก็แอบไว้อาลัยให้ซิวอยู่หนึ่งวินาที
รองหัวหน้าทีมต้องได้นอนห้องพยาบาลแน่
ในจังหวะที่หมัดที่สองกำลังจะตกลงมา ซือเย่ก็ตอบสนองในที่สุด
“ซิว หยุดแค่นี้เถอะ”
เขาจับแขนของซิวไว้ กระแสพลังจิตอันรุนแรงเหวี่ยงร่างของซิวให้กระเด็นลอยออกไปทันที
ให้เขาชกหนึ่งหมัดถือเป็นทาน แต่จะให้ได้คืบจะเอาศอก อยากชกหมัดที่สองน่ะเหรอ
ส่วนเหตุผลที่ซือเย่ยอมให้ซิวต่อยเข้าที่หน้าตัวเองหนึ่งหมัด ก็คือการทิ้งร่องรอยไว้เรียกความสงสารจากซูเหยานั่นเอง
เขารู้ว่าพอซูเหยาฟื้นขึ้นมา พวกเซนทิเนลพวกนี้ก็จะไปฟ้องนางว่านินทาเขา แทนที่จะแบกรับผิดอยู่คนเดียว สู้ห้ำหั่นกันไปเลยดีกว่า
แสร้งทำเป็นน่าสงสาร ยังกับใครจะทำไม่เป็น
ซือเย่ดูถูกเหยียดหยามพวกเซนทิเนลที่ใช้เล่ห์กลแย่งชิงความโปรดปรานแบบนี้มาตลอด เพราะฝีมือจะบอกผู้หญิงเอง ว่าควรเลือกผู้ชายแบบไหนมาเป็นคู่
อย่างไรเสีย เมื่อคนเราต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามถึงชีวิต อะไร ๆ ก็คิดออกได้อย่างรวดเร็ว
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ขังซูเหยาไว้ในหอคอยเซนทิเนล แต่ปล่อยให้นางลืมตามองโลกที่โหดร้ายนี้ เห็นความตายของผู้อื่น เห็นบาดแผลสาหัสของเพื่อนร่วมทีม เห็นความแตกต่างระหว่างคนอื่นกับตัวเขา