“ซิว เจ้ารายงานเรื่องสัตว์ประหลาดที่หน้าตาเหมือนอัลฟ่าเปี๊ยบไปหรือยัง”
ซูเหยากัดเบอร์ริโต้คำหนึ่ง “บนตัวมันมีของตกทอดจากผู้นำทางคนก่อน ข้าสงสัยว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของเอ็มม่า”
ซิวดึงม่านเปิด แสงตะวันยามสายสาดส่องบนเรือนผมสีน้ำเงินทะเลของเขาเป็นประกายวิบวับ
“ยัง อัลฟ่าเป็นมนุษย์ดัดแปลง ในฐานะผู้บัญชาการทหาร แต่ร่างจริงกลับปรากฏบนดาวเคราะห์โลกอย่างน่าสะพรึง มันคือการกลายพันธุ์หรือฝีมือมนุษย์สร้างขึ้น ยังไม่มีใครรู้”
ซูเหยาจิบโกโก้ร้อน “พวกเจ้าสงสัยว่ามันถูกสร้างโดยทหารงั้นหรือ”
ซิวดึงเก้าอี้ออก เขานั่งลงข้างกายนาง แล้วปอกไข่ให้
“ถ้ามันเกี่ยวข้องกับทหารจริง คนที่รู้ความลับอย่างพวกเรา คงถูกฆ่าปิดปากทั้งหมด”
ดังนั้น ซือเย่และซิวจึงไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วตัดสินใจสืบสวนเป็นความลับ
ซูเหยาพยักหน้าอย่างใช้ความคิด ทันใดนั้นก็นึกถึงสาเหตุการตายของผู้นำทางสองคนก่อนหน้าได้ นอกจากเอ็มม่าที่ถูกควักอวัยวะภายในออกไปแล้ว ยังมีอีกคนถูกเชือดคอตายในห้องน้ำ ส่วนอีกคนตายในเขตรังสี
ฆ่าปิดปาก?
ซูเหยากินอาหารเช้าเสร็จ ทันใดนั้นซิวก็อุ้มนางขึ้นเตียง แล้วค้นหาครีมบำรุงรักษาออกมาจากกล่องยา
ซูเหยางุนงง “ซิว เจ้าทำอะไร”
ซิวมีสีหน้าเรียบเฉย “ทายา”
นางก็เข้าใจในทันทีว่าต้องทายาที่ไหน หูแดงระเรื่อ “ไม่... ไม่ต้องทาก็ได้”
นางจัดการเองก็ได้
แต่ซิวกลับแย้งนางอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ: “บวมปูดขนาดนี้ ไม่ทายาได้ยังไง”
อย่างไรเสีย พอทายาเสร็จ หน้าแดงของซูเหยาก็แดงยิ่งกว่าก้นลิงเสียอีก
---
ยูดาสก้าวเข้าสู่ชั้นสูงสุดของตึกใหญ่สำนักงานใหญ่คอร์ริน ในฐานะประธานคณะกรรมการบริษัทคอร์ริน เขาเป็นเพียงผู้เดียวที่มีสิทธิ์ติดต่อโดยตรงกับเจ้านายเบื้องหลังคอร์ริน
เจ้านายเบื้องหลังผู้นี้แทบไม่เคยปรากฏตัวในบริษัท ส่วนใหญ่ส่งข้อมูลผ่านการเชื่อมต่อเสมือนจริงเท่านั้น แต่สายลับของเขากระจายไปทั่วทุกหนแห่ง แทรกซึมเข้าไปถึงสภาและกระทรวงทหาร
พื้นผลึกนาโนเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจาง ๆ ข้างโต๊ะทำงานสีดำที่มีดีไซน์ศิลปะสุดขั้ว ชายคนหนึ่งสวมสูทและกางเกงสแล็กสีดำสนิท กำลังนั่งไขว่ห้างยาวเหยียด หันหลังให้เขา