ผู้หญิงคนนั้นเดือดดาลมาก เธออุตส่าห์ให้คนจากถังเพาะเลี้ยงส่งเซนทิเนลที่สมบูรณ์แบบตามรสนิยมและสุนทรียภาพของเธอมาให้ เลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิดในมือของเธอ
นั่นคือสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่สุดของเธอ
นายทหารผู้ช่วยรู้ดีว่าคนนี้คือคุณหนูของครอบครัวผู้บัญชาการ ไม่มีใครหาเรื่องด้วยได้ แม้แต่ห้องทำงานของอัลฟ่าก็เข้าไปพังได้ตามใจชอบ เอาแต่ใจและอวดดี ไม่มีใครกล้าห้าม
โคลอีคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะ พอเห็นว่าเซนทิเนลถูกส่งไปที่หอคอยเซนทิเนลเขตตะวันตกหนึ่งแล้ว ใบหน้างดงามนั้นก็เดือดแดงไปหมด
เพล้ง--!
เธอขว้างแท็บเล็ตลงพื้นอย่างแรง แต่ยังไม่หายแค้น จึงหวดแส้หนังลงบนโต๊ะอีก
"อัลฟ่า ภายในสามวันเอาคนมาส่งคืนให้ฉัน มิฉะนั้นฉันจะเอาคุณให้สวย!"
อัลฟ่านั่งลงบนเก้าอี้ปรับอุณหภูมิอย่างเชื่องช้า ไขว่ห้างขายาวใต้กางเกงทหาร ไม่เห็นภัยคุกคามของโคลอีอยู่ในสายตาเลย
"ในฐานะเซนทิเนลระดับ S เขามีค่ามากกว่าบนดาวเคราะห์โลกเมื่อเทียบกับดาวอังคาร"
"ฉันสนใจอะไรวะ!"
โคลอีโกรธจนเดินวนไปมา นั่นคือสุนัขที่เธอเพิ่งฝึกได้น่าพอใจที่สุดในช่วงนี้
เธอยกมือขึ้น ชี้นิ้วใส่จมูกของอัลฟ่าแล้วด่าอย่างเกรี้ยวกราด:
"คุณมาแสร้งทำเป็นมีเมตตาอะไรที่นี่? อย่าคิดว่าเป็นผู้บัญชาการแล้วจะทำอะไรตามใจชอบได้"
"เจ้าจระเข้เขียวตัวก่อนนั่น ฉันยังทรมานมันไม่เสร็จเลย คุณก็ส่งมันไปที่ภาคตะวันออกสามให้ฉัน ฉันทนคุณมานานแล้ว!"
เจ้าจระเข้ที่มีกระดูกแข็งเป็นพิเศษตัวนั้น ต่อให้เธอทรมานแค่ไหนก็เชื่องไม่ได้ แต่ยิ่งเป็นสุนัขที่ฝึกยาก เธอก็ยิ่งอยากฝึก