เลิ่งเย่ค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้ซูเหยา ทุกครั้งที่ขยับชิดขึ้นหนึ่งส่วน หัวใจก็ยิ่งเต้นระรัวขึ้นหนึ่งส่วน
ริมฝีปากแตะผ่านแก้มนุ่มละเอียดของหญิงสาวเพียงแผ่วเบา แล้วเขาก็ผละออกทันที
แอบสังเกตว่าซูเหยาตื่นขึ้นหรือไม่ หรือว่าเธอรู้ตัวหรือเปล่า
สัมผัสเนียนละมุนราวกับครีมที่กำลังละลาย ขนตาของเลิ่งเย่สั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ผิวของหญิงสาวนุ่มยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก
เขาแอบจูบอีกหลายครั้ง แต่ละครั้งแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ ราวกับผึ้งน้อยที่กำลังกระพือปีกสูดดมกลิ่นหอมของดอกไม้ที่โปรดปราน
บนตัวของซูเหยามีกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่จางมาก แต่ก็ไม่อาจมองข้ามได้
ไม่เหมือนฟีโรโมนผู้นำทาง ต้องเข้าไปใกล้ ๆ ถึงจะได้กลิ่น มันแตกต่างจากกลิ่นหอมใด ๆ ที่พวกเขาเคยดมมา อบอุ่นและสบายอย่างประหลาด
ราวกับเป็นการผูกมัดจากยีนส์ดั้งเดิม และเสียงเรียกจากสัญชาตญาณของดีเอ็นเอ
ยิ่งใกล้ก็ยิ่งเสพติด
พวกเขาไม่ใช่ทารกที่เติบโตขึ้นในน้ำคร่ำ แต่กลับรู้สึกผูกพันและหลงใหลในความรู้สึกนี้เช่นเดียวกัน
และกลิ่นนี้เหมือนช่วงนี้จะยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
แววตาของเลิ่งเย่ค่อย ๆ มืดมน ขณะที่เขากำลังจะจูบริมฝีปากของเธออย่างล่องลอย
“เลิ่งเย่ นายกำลังทำอะไร?”
คำถามที่ดังขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวทำเอาอสรพิษหน้าโง่สะดุ้งเยือกทั้งตัว ตื่นตัวในทันใด
เขาหันกลับไป ไม่รู้ว่าซิวยืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แววตานอกจากจะสำรวจตรวจตราแล้ว ยังมีความเป็นศัตรูอย่างแยบยล
เลิ่งเย่เหมือนเด็กที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาว่ากำลังทำเรื่องไม่ดี อุ้มซูเหยาในอ้อมแขนลุกขึ้นอย่างประหม่า แล้วใช้มืออีกข้างทำภาษามือ
“เหยาเหยาดูหนังแล้วหลับไป ผมเฝ้าเธออยู่”