ท่าทางของเขาทั้งต่ำทรามทั้งกวนบาทา ต่างหูเสียวกบฏเต็มใบหูสะท้อนประกายเยียบเย็นภายใต้แสงยามเช้าที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง แม้แต่รอยสักเขี้ยวอสูรบนอกขวาก็ยังเปล่งแสงระริกด้วยความตื่นเต้น
การลงมือทำเท่านั้นคือมาตรฐานเดียวของการพิสูจน์ความจริง
เขาต้องการโอกาสในการลงมือ
ใบหน้าของซูเหยาแดงซ่านขึ้นในพริบตา เธอกระตุกชุดนอนลงมาปิด แล้วจะใช้เท้าถีบไอ้ลูกทรพีนี่ลงจากเตียง
“เช้าตรู่บ้าอะไรของแก!”
แต่กลับถูกเขาคว้าข้อเท้าเอาไว้ ดึงเข้ากอดในอ้อมแขน
ไม่ให้เลียตรงนี้ เขาก็จะไปเลียที่อื่น
ในห้องสีชมพูที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น เสียงกรีดร้องสุดทนของซูเหยาก็ดังขึ้น:
“ลู่-เฉิน-แก-เป็น-หมา-หรือไง!”
หลังจากที่เลียและจูบทั่วร่างของซูเหยาจนทั่วทุกซอกมุมแล้ว ลู่เฉินถึงได้อุ้มเธอไปอาบน้ำด้วยความพึงพอใจ
--สนามฝึกยิงปืนหมายเลข 3 ของหอคอยเซนทิเนล--
ภายในห้องทรงครึ่งวงกลมขนาดมหึมา เสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่องทะลุโดม
ซู่กำลังถือปืนไรเฟิลเลเซอร์รุ่นปรับปรุง ยิงไปยังเป้าหมายมีชีวิตที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงในระยะไกล
ถูหมี ฉีไป๋ อีฟ และหลิงยืนอยู่ข้างหลังเขาเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เพื่อดูการต่อสู้
ปืนไรเฟิลเลเซอร์ที่ปรับปรุงใหม่นี้ ทั้งความแม่นยำและพลังเจาะทะลุถูกยกระดับขึ้นหลายระดับจากรุ่นดั้งเดิม ยังสามารถใช้กับซองกระสุนประเภทต่าง ๆ ได้ เพิ่มความจุกระสุน
ซู่ชอบดัดแปลงอาวุธทุกชนิดมาก เขามีพรสวรรค์สูงในด้านนี้
เมื่อการยิงรอบหนึ่งจบลง ระบบให้คะแนนก็ประกาศอัตโนมัติ:
“อัตราการยิงเข้าเป้า 98%, อัตราการพลาดเป้า 0%, ระดับการทดสอบ SSS, ประเมินผลดีเยี่ยม...”
ฉีไป๋เดินเข้าไปตบไหล่เขา “ให้ตายสิ เจ๋งว่ะ ให้ฉันลองปืนกระบอกนี้หน่อย”
ซู่ถอดหูฟังยุทธวิธีออกจากศีรษะ เพราะในห้องที่ปิดมิดชิด เสียงปืนที่ดังเป็นเดซิเบลสูงถือเป็นการทรมานจากเสียงรบกวนขั้นสุดยอดสำหรับเซนทิเนล
เขาโยนปืนในมือให้ฉีไป๋ แล้วกลับไปยังแท่นชมการต่อสู้ รับน้ำอัดลมจากมือถูหมี
ถูหมีพูดขึ้นมาตามเรื่อง “ถ้าว่างช่วยดัดแปลงปืนไรเฟิลซุ่มยิงของฉันหน่อยสิ ฉันรู้สึกตลอดว่าวิถีกระสุนมันมีความคลาดเคลื่อนเล็กน้อย”