ซูเหยาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่สิ นี่มันไม่ใช่การแอบดูนะ เรียกว่าชื่นชมต่างหาก?
อีฟยิ้มให้เธอ มือที่จับเอวเธออยู่พลันออกแรง ซูเหยาสีหน้าเปลี่ยนทันที หมุนข้อมือตวัดมีดทหารออกมา
แต่ผู้ชายเร็วกว่า หนีบข้อมือเธอไว้ แล้วกระแทกศอกใส่จนกระดูกข้อมือชา มีดทหารหลุดมือตกพื้นในพริบตา
ซูเหยาถูกรวบแขนทั้งสองข้าง เธอยันเข่ากระแทกใส่ท้องน้อยของเขา ทั้งสองประมือกันกลางลานหลายกระบวนท่า สุดท้ายอีฟใช้ท่าล็อกคอควบคุมซูเหยาไว้ได้
การประลองจบลง
เขาปล่อยซูเหยาอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยชม:
“เหยาเหยาพัฒนาเร็วมากเลยนะ”
สามารถรับมือกับเขาได้ตั้งหลายกระบวนท่า บางทีการที่ซือเย่เข้มงวดกับเธออาจไม่ใช่เรื่องแย่
การตายของลี่ลี่และซีหลี่ไม่เพียงสร้างแรงกระแทกอย่างรุนแรงในใจของซูเหยา แต่ยังเป็นเหมือนเสียงสัญญาณเตือนที่ดังขึ้นกับพวกเขาทุกคน
ดาวร้างอันโหดร้าย คนเราตายได้ทุกเมื่อ
ส่วนผู้นำทางที่ไม่มีพลังปกป้องตนเอง ก็ไม่ต่างอะไรกับปลาบนเขียง
ต่อให้พวกเขาปกป้องได้สมบูรณ์แบบเพียงใด ก็ยังมีโอกาสพลาดได้ในสักวัน
ซูเหยาจำเป็นต้องเติบโต
เช่นเดียวกับดอกซาจื้อที่ทรหด ต่อให้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายที่สุดอย่างหินผาและทะเลทราย ก็ยังสามารถเบ่งบานเป็นดอกไม้ที่งดงามและสดใสที่สุด
“แต่ว่า การเสียสมาธิในสนามรบคือเรื่องต้องห้าม”
อีฟยื่นมีดทหารที่ตกอยู่กลับคืนให้ซูเหยา สีหน้ากลับมาเย็นชาและเฉยเมยดังเดิม “เหยาเหยา อย่าไว้ใจมอบแผ่นหลังให้ใครทั้งนั้น”
ทันใดนั้นเขาเปลี่ยนน้ำเสียง “รวมถึงฉันด้วย”
ซูเหยาไม่เคยระวังตัวกับเขาแม้แต่น้อย ดังนั้นการลอบโจมตีของเขาจึงถึงตายได้ในครั้งเดียว