แล้วตอนนี้มาเขินอะไร?
แสงไฟลากเงาลึกใต้สันจมูกโด่งของเขา เกิดเงาดำทะมึน บนใบหน้าคมหยักที่ตัดกันชัดระหว่างแสงกับเงา
ซูเหยาเม้มปาก พูดด้วยลิ้นคับปากเล็กน้อย:
"ฟังไม่ออกหรือไงว่าคำไหนดีคำไหนร้าย?"
"ไอ้ซือเย่ แกมันไอ้เวร ปล่อยฉันนะ! อื้อ..."
ชายหนุ่มกระชากจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัวจนซูเหยาตาเบิกกว้าง สุดจะทนจึงกัดกลับอย่างแรง
ฟันของเธอคมกริบ ไม่ผ่อนแรงเลยแม้แต่น้อย เป็นการกัดที่เอาตาย
ซือเย่เจ็บจนต้องปล่อยริมฝีปากเธอ รสฝาดของเลือดกระจายในปาก เขาใช้ปลายลิ้นเลียหยดเลือดที่ซึมออกตรงมุมปาก ไม่โกรธแต่กลับยิ้ม
ตอนนี้ซูเหยาไม่ต่างจากกระต่ายที่ขนฟูฟ่อง กระต่ายจนตรอก ย่อมกัดคนเป็นแน่
"กัดเก่งเสียจริง..."
เขาโน้มลงใกล้ใบหูเธอ กระซิบประโยคที่ลามกสุดจะทน ซูเหยาใบหน้าร้อนฉ่าทันควัน:
"ซือเย่ ไสหัวไปให้พ้น!"
ขาแกร่งของชายหนุ่มคุกเข่าเหยียดตรงอยู่ข้างกายเธอ มัดกล้ามแข็งแรงปรากฏชัดภายใต้เนื้อผ้ารัดรูป
เขาเริ่มพันเนคไทเข้ากับข้อมือเธออย่างใจเย็น มัดมันไว้แน่นจนขยับไม่ได้ ซูเหยาลนลาน:
"นี่จะทำอะไร?"
จะทำอะไร? ยังไม่ชัดอีกหรือ?
ซือเย่ก้มหน้าลงซุกไซร้ลำคอเธอ น้ำเสียงเจ้าเล่ห์และหยอกล้อ:
"ก็จะเอาจะเอายังไงเล่า"
ซูเหยาใช้ไม้ตายเดิม เตรียมจะร้องไห้อีกครั้ง
"ร้องไห้ก็ไม่ได้ผลหรอก"
น้ำตาของซูเหยาหดกลับทันที เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมผ่อนจังหวะมือเลย แกล้งร้องก็เลิกแกล้ง ทิ้งหน้ากระจอกแล้วด่าออกไป:
"แกมันไอ้สารเลวต่ำช้า เจ้าเล่ห์เพทุบาย ปากหวานใจคด หน้าเนื้อใจเสือ! ตายไปเป็นผีฉันก็ไม่มีวันให้อภัยแก..."
ซือเย่ทำหูทวนลม ทำตัวหน้าด้านต่อไป:
"ผู้นำทางซูชอบท่าไหนครับ?"
"นอน นั่ง อุ้ม... ผมได้หมดนะ..."