คืนนี้ เสินหนิงนอนไม่ค่อยหลับ
ถึงแม้ระบบจะประกาศว่า ในช่วงระยะเวลาปกป้องมือใหม่ สัตว์ประหลาดในตอนกลางคืนจะไม่โจมตีที่พักพิงโดยตรง
แต่ที่นี่ก็ไม่ใช่ดาวโลกสีฟ้าอยู่ดี
ข้างใต้นอนเป็นชั้นฟางแห้ง ข้างตัววางขวานกระดูกเขี้ยว รอบข้างมีเพียงเสาสี่ต้น มันไม่ต่างอะไรกับการนอนกลางแจ้ง ไร้ความรู้สึกปลอดภัยโดยสิ้นเชิง
ทุกครั้งที่ลมพัดผ่านป่า ใบไม้ส่งเสียงกรอบแกรบ เธอจะลืมตาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เพื่อยืนยันว่าไม่มีอันตรายรอบข้าง
จนกระทั่งดึกมาก ความง่วงจึงค่อยๆ เข้าครอบงำ
...
[ติ้ง!]
[วันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]
เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว
เสินหนิงสะดุ้งตื่น ก่อนจะตั้งสติได้ว่า เธอเข้าเกมเอาชีวิตรอดแล้ว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดด้านนอกสาดเข้ามาจ้าตาเล็กน้อย
เธอเปิดแผงระบบเป็นอย่างแรก
[07:00]
เสินหนิงครุ่นคิด
เมื่อวานตอนสิบแปดนาฬิกา ระบบประกาศข่าวกลางคืน และตอนนี้ก็เป็นเจ็ดโมงเช้าพอดี
นั่นก็หมายความว่า เวลาแบ่งระหว่างกลางวันและกลางคืนของทวีปต้นกำเนิด ส่วนใหญ่แล้วน่าจะคงที่
เจ็ดโมงเช้าฟ้าสว่าง
สิบแปดนาฬิกาฟ้ามืด
ส่วนต่อไปจะเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลเหมือนดาวโลกสีฟ้าหรือไม่...
ตอนนี้ยังไม่สามารถระบุได้
แต่จุดนี้พอจะสังเกตต่อไปได้
เธอจดจำข้อค้นพบนี้ไว้ในใจเงียบๆ
จากนั้นก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายร่างกายที่แข็งทื่อ
นอนมาทั้งคืน ร่างกายฟื้นตัวขึ้นไม่น้อย แต่การนอนบนฟางแห้งก็สู้เตียงนอนไม่ได้ หลังยังคงปวดเล็กน้อย แขนหนักจนยกไม่ไหว
เสินหนิงขยับแขนขาที่แข็งทื่อ ก้มลงมองตัวเอง