เอาชีวิตรอดเพื่อมวลชน: เริ่มต้นด้วยเพิงหญ้าผุ ๆ

ตอนที่ 47 ข้าวหน้าหมูผัดซอสเปรี้ยวหวาน

5 นาที· 1.3K คำ

เธอไม่ได้รีบเปิดมัน แต่ตั้งใจจะกลับไปที่พักพิงก่อน

ระหว่างทางกลับทุกอย่างราบรื่น พอเสินหนิงกลับถึงที่พักพิง ดวงอาทิตย์ก็เริ่มลับขอบป่าไปแล้ว

แสงสีทองยามเย็นทาลงบนรั้วไม้ ทำให้สนามเล็กๆ ทั้งหมดถูกเคลือบด้วยสีอบอุ่น

เธอผลักประตูไม้เดินเข้าไปในสนาม

พืชในดินธาตุอาหารสามแปลงยังไม่สุก ส่วนมะเขือเทศสองลูกในดินธาตุอาหารแปลงที่ 3 ใช้เวลาโตสั้นที่สุด เหลืออีก 13 ชั่วโมง พรุ่งนี้เช้าตื่นมาจะเก็บได้พอดี

เสินหนิงพยักหน้าเบาๆ แล้วหันไปมองเล้าไก่ทางซ้ายของสนาม

ในอินเวนทอรี่ มีไก่ป่ามีชีวิตสองตัวกำลังนอนเงียบๆ อยู่ในอินเวนทอรี่ของระบบ

แต่เธอไม่ได้รีบปล่อยพวกมันออกมา

แบบแปลนอาหารไก่มีแล้ว

แต่ข้าวโพดที่ต้องใช้ทำอาหารไก่นั้น เธอยังไม่มีแม้แต่ชิ้นเดียว

ถ้าปล่อยไก่ป่าเข้าเล้าไก่ตอนนี้ ก็ได้แต่ปล่อยให้พวกมันอดอาหาร

คิดถึงตรงนี้ เสินหนิงก็ตัดสินใจรอก่อน

รอให้เจอข้าวโพด ทำอาหารไก่ชุดแรกให้เสร็จก่อน ค่อยเริ่มเลี้ยงอย่างจริงจังก็ไม่สาย

เธอเดินไปทางซ้ายของสนาม ข้างเล้าไก่ยังมีที่ดินว่างกว้างใหญ่อยู่ผืนหนึ่ง แสงแดดก็ส่องถึงเต็มๆ

เธออยากเอาเมล็ดต้นแอปเปิลมาปลูกตรงนี้ พอต้นแอปเปิลโตขึ้นจะได้ช่วยบังแดดให้เล้าไก่อีกทาง

เสินหนิงย่อตัวลง ฝังเมล็ดต้นแอปเปิลลงในดินเบาๆ

พอเธอยืนยันการปลูก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป