หลังอาบน้ำเสร็จ เสิ่นหนิงก็หันไปมองเสื้อผ้าที่เพิ่งถอดออกมาอีกครั้ง
ชุดนอนสองชิ้นนี้ ยังเป็นชุดที่เธอใส่ในวันข้ามมิติวันนั้น
หลายวันมานี้มัวแต่ยุ่งกับการเอาชีวิตรอด ไม่มีโอกาสได้ซักเลย
คราวนี้กว่าจะมีสบู่และน้ำสะอาดมากพอ เธอก็จะไม่ปล่อยไว้อีกต่อไป
เธอนำเสื้อนอน กางเกงนอน รวมถึงกางเกงในและถุงเท้า มาถูซักอย่างพิถีพิถันทุกชิ้น
ผ้าที่เคยเปื้อนโคลนและคราบเหงื่อ ค่อยๆ กลับมามีสีเดิม
สุดท้าย เธอก็ยังนำรองเท้าผ้าใบที่ถอดไว้ก่อนหน้านั้นมาขัดถูอย่างตั้งใจอีกครั้ง
จัดการทุกอย่างเสร็จ เสิ่นหนิงก็ถือเสื้อผ้าที่ซักแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านไม้
ไม่มีไม้แขวนผ้า เธอจึงวางชุดนอนและกางเกงนอนแผ่ออกบนโต๊ะไม้ในห้องนั่งเล่นให้ตาก
ส่วนกางเกงในกับถุงเท้า เธอพาดไว้ที่ขอบโต๊ะไม้ พรุ่งนี้เช้าน่าจะแห้ง
รองเท้าผ้าใบที่ซักสะอาดแล้ว เธอวางไว้ในสนาม พิงกำแพงบ้านไม้ตากลมเงียบๆ
พอตากผ้าเสร็จหมด เสิ่นหนิงก็อยู่ดีๆ ก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา
ตอนนี้เธอ...
ไม่มีเสื้อผ้าใส่แล้ว
ในบ้านไม้ทั้งหลังเงียบสงบ รอบข้างก็มีเพียงที่พักพิงของตัวเอง ไม่มีทางมีใครเห็น
แต่การยืนเปลือยกายอยู่ในบ้านไม้ ก็ยังทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งตัว
รู้สึกเหมือนกำลังยืนตากแดดอยู่กลางแจ้ง
ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เธอวาดแขนกอดตัวเองโดยไม่รู้ตัว