เอาชีวิตรอดเพื่อมวลชน: เริ่มต้นด้วยเพิงหญ้าผุ ๆ

ตอนที่ 46 ผลไม้ลมระฆัง

6 นาที· 1.4K คำ

นางก้มตัวลงโดยสัญชาตญาณ ใช้พุ่มไม้เตี้ย ๆ บังร่างของตัวเองไว้

ไม่ไกลออกไปข้างหน้า ไก่ป่าสีน้ำตาลเทาตัวหนึ่งยืนอยู่ริมลำธาร ก้มหัวลง จิก ๆ ดื่มน้ำในลำธารทีละคำ

ส่วนที่ห่างจากไก่ป่าไปกว่าสิบเมตร ริมพุ่มไม้อีกแห่งหนึ่ง กระต่ายสีเทาปนขาวตัวหนึ่งกำลังกัดกินหญ้าอ่อนอย่างระแวดระวัง

ไก่ตัวหนึ่ง กระต่ายตัวหนึ่ง

ปรากฏอยู่ในสายตาของนางพร้อมกัน

เสินหนิงไม่ได้ลงมือโดยไม่คิด แต่ค่อย ๆ สังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด

ไก่ป่าอยู่ใกล้ริมลำธารมากกว่า หากตกใจ มันอาจจะโผบินเข้าป่าไปโดยตรง

กระต่ายถึงแม้จะบินไม่ได้ แต่ความเร็วมันสูงมาก ตราบใดที่มันมุดเข้าไปในพุ่มไม้ ก็ยากจะไล่ตามทันเหมือนกัน

หากทำให้ตัวใดตัวหนึ่งตกใจ อีกตัวก็คงหนีไปทันทีเช่นกัน

เสินหนิงกำขวานกระดูกเขี้ยวในมือเบา ๆ นึกแผนในหัวอย่างรวดเร็ว

ในเล้าไก่ยังขาดไก่ป่ามีชีวิตตัวสุดท้าย

เสินหนิงแทบไม่ต้องลังเล

เมื่อเทียบกับกระต่ายตัวนั้น นางอยากจับไก่ป่าตรงหน้าตัวนี้มากกว่า

สายตาของนางจับจ้องไปที่ไก่ป่าตัวนั้น ฆ่าไก่ป่ามาเท่าไหร่แล้ว นางรู้จักนิสัยมานานแล้วของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้เป็นอย่างดี

เมื่อตกใจ ปฏิกิริยาแรกของพวกมันไม่ใช่การบิน แต่เป็นการวิ่งไปตามพื้นดิน

ตราบใดที่ปิดเส้นทางหนีไว้ล่วงหน้า ก็มีโอกาสจับเป็นได้

นางไม่รีบเข้าไปใกล้ แต่สำรวจภูมิประเทศรอบหนึ่งก่อน

ด้านซ้ายของไก่ป่าเป็นพุ่มไม้

ด้านขวาคือลำธารน้อย

ทิศทางที่มันหนีได้จริง ๆ มีเพียงพื้นที่โล่งเล็ก ๆ ด้านหน้าเท่านั้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป