ราตรีปกคลุมผืนป่ามืดมิดไปทั้งสิ้น
เสินหนิงนั่งอยู่ริมเตียงเดี่ยวที่เพิ่งคราฟต์เสร็จ พิงหลังกับกำแพงไม้ แล้วพับผ้าห่มขนเป็ดหนุนไว้ด้านหลังแทนหมอนอิง
หลังประทังความหิวด้วยอาหารง่าย ๆ เธอก็เปิดช่องแชตขึ้นมาอย่างช่ำชอง
ต่างจากวันแรกที่มีเสียงร่ำไห้และร้องขอความช่วยเหลือราวน้ำท่วม ตอนนี้ช่องแชตเงียบสงบลงมากแล้ว
ผู้คนจำนวนมากขึ้นเริ่มพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตที่นี่
สายตาเสินหนิงกวาดไปที่บรรทัดบนสุดของช่องแชตทันที
[จำนวนผู้เล่นปัจจุบัน: 49412/50000]
เมื่อเห็นตัวเลขนี้ การเคลื่อนไหวของเสินหนิงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
แค่เพียงวันเดียว
คนหายไปอีกสองร้อยกว่าคน
โลกใบนี้ ไม่เคยหยุดคัดกรองผู้คนเพียงเพราะเราปรับตัวได้
เธอผ่อนลมหายใจยาว ๆ แล้วเลื่อนหน้าจอต่อไป
[ช่วยด้วย! วันนี้ตอนเก็บของถูกงูรัด ใครรู้วิธีถอนพิษบ้าง?]
[เมื่อวานไม่เห็นมีคนบอกว่าเจองูหรอกเหรอ? แล้วแกยังกล้าแหย่เข้าไปในกอหญ้าอีก?]
[ในป่ามีหมูป่า! มีหมูป่าจริง ๆ นะ! เกือบโดนชนตาย!]
[วันนี้ดวงดี ฆ่ากระต่ายได้ตัวนึง! ในที่สุดก็ได้กินเนื้อ!]
[มีใครรู้วิธีก่อไฟไหม? เนื้อไก่ของฉันใส่ในอินเวนทอรี่มาทั้งวันแล้ว จะให้กินดิบ ๆ ต่อไปก็ไม่ไหว]
[ทำไมรอบ ๆ ตัวฉันมีแต่หินเนี่ย? จะตัดต้นไม้ยังต้องเดินไปไกลโข]
[มีใครอยากแลกไม้ไหม? ฉันเอาหินแร่แลกให้ได้]
[ศูนย์ซื้อขายจะเปิดเมื่อไหร่เนี่ย!]
เสินหนิงอ่านมาถึงตรงนี้ สายตาชะงักเล็กน้อย
หินแร่... ในป่าทรัพยากรแร่ไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ ต่อไปยังไงก็ต้องใช้แน่นอน