เสินหนิงผลักประตูไม้ออกไปที่ด้านนอก
ความเงียบสงัดของป่าในยามค่ำคืนช่างน่าขนลุก
แต่บริเวณรอบที่พักพิงรัศมีห้าเมตรยังคงมีแสงสีขาวจางๆ ปกคลุมอยู่ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง
เสินหนิงเลือกพื้นที่ราบแห่งหนึ่งข้างบ้านไม้ แล้วหยิบดินธาตุอาหารออกมาจากอินเวนทอรี
วินาทีต่อมา
ถุงดินธาตุอาหารขนาดเท่าฝ่ามือก็กลายเป็นแสงสีขาวนวล ลอยลงสู่พื้นอย่างช้าๆ
เมื่อแสงสีขาวจางหายไป
ผืนดินสีน้ำตาลดำขนาดประมาณหนึ่งตารางเมตรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
ดินนุ่มมาก สีเข้มกว่าดินธรรมดารอบข้างมาก พื้นผิวยังมีความชื้นเป็นประกายเล็กน้อย และมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของดินเล็ดลอดออกมา
ข้อความระบบค่อยๆ ปรากฏขึ้น
[วางดินธาตุอาหาร (ขาว) แล้ว]
[ปัจจุบันสามารถปลูกพืชทั่วไปได้: 4 ต้น]
เสินหนิงย่อตัวลง ใช้มือกดลงบนดินเบาๆ
นุ่มจนน่าเหลือเชื่อ
แทบไม่ต้องออกแรง นิ้วก็จมลงไปได้อย่างง่ายดาย
เธอพยักหน้าอย่างพอใจ
จากนั้น เธอก็หยิบเมล็ดผักกาดขาวออกมาจากอินเวนทอรี
เมล็ดสีเหลืองอ่อนสามเมล็ดนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือ เล็กกว่าเมล็ดข้าวเสียอีก
เสินหนิงใช้ปลายนิ้วขุดหลุมตื้นๆ สามหลุมบนดินธาตุอาหาร
แต่ละหลุมเว้นระยะห่างกันโดยตั้งใจ
จากนั้น เธอค่อยๆ วางเมล็ดผักกาดขาวทั้งสามเมล็ดลงไปทีละหลุม แล้วกลบด้วยดินบางๆ
ทำเสร็จแล้ว เธอก็หยิบเมล็ดแครอทอีกสองเมล็ดสุดท้ายขึ้นมา
เมื่อมองดูตำแหน่งว่างสุดท้ายที่เหลือในดินธาตุอาหาร เธอก็หยอดเมล็ดลงไปหนึ่งเมล็ด
อีกเมล็ดหนึ่งเก็บกลับเข้าอินเวนทอรี ตั้งใจว่าจะเอาไปปลูกที่บ้านทีหลัง ไม่ให้เปลืองช่องในอินเวนทอรี