จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงแล้ว
ป่าถูกกลืนหายไปด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงสีขาวนวลบางๆ รอบๆ ที่พักพิงที่ยังคงส่องประกายอ่อนโยน
เสินหนิงปิดประตูไม้ แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน
ยุ่งมาทั้งวัน เธอหิวจนไส้กิ่งก้งไปหมดแล้ว
เพราะยังไม่ได้สร้างเตา คืนนี้ก็เลยต้องกินของสำเร็จรูปเหมือนเดิม
เธอหยิบขนมปังหนึ่งชิ้นออกมา พร้อมกับบลูเบอร์รี่ 10 ลูก น้ำแร่หนึ่งขวด และเนื้อหมูยัดไส้กระป๋องหนึ่งกระป๋อง มากินเป็นมื้อเย็นที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่
บลูเบอร์รี่รสชาติหวานอร่อย ดีกว่าเบอร์รี่ป่ามาก
กินอิ่มแล้ว เสินหนิงนั่งพิงอยู่บนเตียงเดี่ยว แล้วเปิดหน้าจอระบบขึ้นมา
ช่องแชตยังคงครึกครื้นเหมือนเดิม
ข้อความเด้งขึ้นมาทีละข้อความ ไหลขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุด
บางคนอวดว่าวันนี้เปิดกล่องได้ของดีๆ บางคนก็บ่นว่าทั้งวันไม่เห็นได้อะไรเลย บางคนล่าสัตว์ร้ายตัวแรกสำเร็จ ดีใจรีบมาแชร์ประสบการณ์ บางคนก็บาดเจ็บ คอยถามหาคนขายผ้าพันแผลไม่หยุด
อีกเยอะแยะที่คุยกันเรื่องกล่องสมบัติ อัปเกรดที่พักพิง และโถงซื้อขายจะเปิดเมื่อไหร่
เสินหนิงแค่กวาดตามองคร่าวๆ ไม่เห็นมีข้อมูลที่มีประโยชน์อะไรเป็นพิเศษ
ปิดช่องแชตแล้ว เธอก็หันไปมองที่พักพิงของตัวเองอีกครั้ง
บ้านไม้ เตียงเดี่ยว ดินธาตุอาหาร และรั้วไม้ที่เพิ่งสร้างเสร็จ
ไม่กี่วันมานี้ ที่นี่ก็ต่างจากตอนแรกที่เพิ่งมาถึงทวีปต้นกำเนิดไปคนละเรื่องแล้ว