เสินหนิงถอนหายใจออกมาอย่างพึงพอใจ แล้วเหลือบมองไปที่ก้นหม้อ
ในหม้อยังมีคราบน้ำมันและเศษเห็ดติดอยู่เล็กน้อย
นางค่อยๆ หยิบน้ำแร่ออกมาเล็กน้อย ราดลงในหม้อเหล็กแล้วเขย่าเบาๆ เพื่อล้างหม้ออย่างง่ายๆ
ในสภาพแวดล้อมที่ทรัพยากรขาดแคลนเช่นนี้ นางย่อมไม่กล้าใช้น้ำดื่มมากเกินไป
หลังจากแน่ใจว่าหม้อเหล็กไม่มีคราบน้ำมันชัดเจนแล้ว เสินหนิงก็ไม่ได้เทน้ำที่ใช้ล้างหม้อทิ้ง
นางถือหม้อเหล็กเดินไปข้างดินธาตุอาหารสองก้อน
มองดูผักกาดขาว แครอท มะเขือเทศ และแตงกวาที่เพิ่งปลูกได้ไม่นาน นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสุดท้ายก็เทน้ำในหม้อราดลงบนดินธาตุอาหารก้อนแรกช้าๆ
น้ำล้างหม้อค่อยๆ ซึมลงไปในดิน และถูกดินธาตุอาหารดูดซับไว้อย่างรวดเร็ว (นี่เป็นรายละเอียดที่ผู้แต่งกำหนดขึ้น ในชีวิตจริงไม่ควรทำ เพราะจะเป็นอันตรายต่อดิน)
วินาทีถัดมา ข้อความระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ตรวจพบว่าพืชผลได้รับการรดน้ำ]
[เวลาที่พืชผลจะโตเต็มที่ลดลง 1 ชั่วโมง]
ดวงตาของเสินหนิงเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
จริงอย่างที่คิด การรดน้ำมีประโยชน์
ถึงแม้ผลจะสู้ปุ๋ยธรรมชาติที่ลดเวลาได้ครั้งละสิบสองชั่วโมงไม่ได้ แต่เมื่อสะสมไปเรื่อยๆ ก็ช่วยประหยัดเวลารอคอยได้ไม่น้อยเหมือนกัน
เสินหนิงวางหม้อเหล็กกลับไปบนเตา แล้วสายตาก็เหลือบไปตกที่ภายในเตาไฟ
ไม้ถูกเผาจนหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงกองขี้เถ้าสีเทาอมขาวกองนิ่งอยู่ตรงนั้น
พร้อมกันนั้น ข้อความระบบที่คุ้นเคยก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมา