ระหว่างทาง เธอเก็บเบอร์รี่สุกได้สองสามพวงอย่างไม่ตั้งใจ
[ได้รับ: เบอร์รี่ (ขาว) ×21]
เก็บเบอร์รี่เรียบร้อยแล้ว เสินหนิงก็พบต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ลำต้นหนาเท่าเอวของผู้ใหญ่ทันที
เธอจับขวานกระดูกเขี้ยวด้วยสองมือ เล็งไปที่ลำต้นแล้วหวดลงไป
"ปัง!"
ขวานกระดูกที่คมกริบฝังลึกลงไปในลำต้น เศษไม้กระเด็นกระจาย
เธอฟันต่อเนื่องไปตามรอยแหว่งนั้น
พร้อมกับเสียงหักที่กังวาน ต้นไม้ใหญ่ก็ค่อยๆ ล้มลงไปด้านข้าง
"ครืนน——"
[ได้รับ: ไม้ (ขาว) ×7]
เสินหนิงเก็บไม้เข้ากระเป๋า แล้วเดินไปที่ต้นไม้ต้นที่สอง
...
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ
เสียงต้นไม้ล้มดังสนั่นหวั่นไหวดังก้องไปทั่วป่า
พอฟันต้นไม้ต้นที่สี่เสร็จ ไม้ในกระเป๋าของเธอก็เพิ่มขึ้นเป็นยี่สิบแปดชิ้นแล้ว
ในขณะที่เธอกำลังจะเดินไปที่ต้นไม้ต้นต่อไป ก็จู่ๆ ก็มีเสียงดังแกรกกรากมาจากไม่ไกล
เสียงเบามาก
แต่มันกลับชัดเจนผิดปกติในป่าที่เงียบสงบ
การเคลื่อนไหวของเสินหนิงหยุดชะงักไปเล็กน้อย
เธอค่อยๆ ยืนขึ้น ไม่รีบเก็บของต่อ แต่กำขวานกระดูกเขี้ยวในมือแน่นเป็นอย่างแรก
สายตามองไปทางต้นเสียงอย่างระแวดระวัง
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ป่ากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เสินหนิงไม่ได้ผ่อนคลายความระแวดระวังลง
จากประสบการณ์หลายวันมานี้ เธอเข้าใจแล้วว่า ในป่าแห่งนี้ ความผิดปกติใดๆ ก็ตามไม่ควรประมาท
และในขณะนั้นเอง
"ซ่า——"
พุ่มไม้ข้างๆ จู่ๆ ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
วินาทีถัดมา เงาร่างสีเทาดำตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากพุ่มไม้อย่างบ้าคลั่ง
รูปร่างของมันเล็กกว่าหมาป่าเขี้ยวเทาเล็กน้อย แต่อ้วนเตี้ยกำยำกว่า
ร่างปกคลุมไปด้วยขนสั้นสีเทาดำหยาบกร้าน ขาทั้งสี่ข้างหนาและแข็งแรง ปลายจมูกเชิดขึ้นเล็กน้อย มุมปากทั้งสองข้างมีเขี้ยวแหลมโค้งออกด้านนอกสองซี่