เสินหนิงจ้องมองกล่องสำริดตรงหน้า ดวงตาแวววาว
กล่องสำริด
แค่เปิดออกมา บางทีอาจได้ของดีๆ ติดมือ
แต่หล่อนไม่ได้ยื่นมือไปเปิด
กลับกวาดตามองไปรอบๆ อย่างไม่รู้ตัว
สายน้ำไหลเอื่อยๆ
รอบข้างเงียบสงัดเกินไปเล็กน้อย
ยิ่งเป็นแบบนี้ ยิ่งทำให้หล่อนรู้สึกผิดปกติ
สายตาของเสินหนิงหยุดอยู่ที่ลำธารเบื้องหน้า จิตใจค่อยๆ สงบลง
ที่นี่มีน้ำ
และน้ำ หมายถึงชีวิต
ไม่ว่าจะสัตว์กินพืชหรือนักล่าในป่า ล้วนเป็นไปได้ที่จะมาดื่มน้ำที่นี่
ถ้าหล่อนเปิดกล่องขึ้นมาแล้วจู่ๆ มีสัตว์ร้ายโผล่มาจากไหนไม่รู้...
ผลที่ตามมานั้นคิดไม่ถึง
คิดถึงตรงนี้ เสินหนิงก็รีบดึงมือที่ยื่นออกไปกลับมาทันที
“แบกกลับไปก่อน”
หล่อนยื่นมือแตะกล่องสำริด
วินาทีถัดมา
[จะเก็บเข้ากระเป๋า?]
“เก็บ”
แสงสีขาววาบผ่าน
กล่องสำริดที่วางอยู่บนพื้นหายไปในพริบตา
ในอินเวนทอรี่ก็มีกล่องสำริดเพิ่มขึ้นมาใบหนึ่ง นอนนิ่งๆ
รอจนกลางคืนกลับไปที่พักพิง ค่อยเปิดอย่างช้าๆ ก็ยังไม่สาย
ความปลอดภัย ต้องมาก่อนเสมอ
จากนั้นก็สำรวจต่อ
หล่อนเดินเลียบไปตามลำธารอย่างช้าๆ
ดินตรงนี้ชื้นแฉะกว่าในป่าลึกอย่างเห็นได้ชัด
เดินไปได้ไม่ไกล เสินหนิงก็พบรอยเท้าที่ไม่เป็นระเบียบมากมาย
บางรอยเหมือนไก่
บางรอยเหมือนกระต่าย
และยังมีรอยเท้าที่ใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัดอีกบางรอย
หล่อนย่อตัวลง สังเกตอย่างละเอียด
ข้างๆ รอยเท้า ยังมีก้อนสัตว์ที่แห้งเหือดไปแล้วเรี่ยราดอยู่
ขนาดต่างกัน
เห็นได้ชัดว่ามาจากสัตว์คนละชนิด
และในตอนนั้นเอง
ข้อความระบบที่คุ้นเคยก็พลันปรากฏขึ้น