เสินหนิงคอยระวังรอบตัวอย่างละมุนละไม พลางเก็บรวบรวมทรัพยากรที่หาได้ง่ายตามข้างทางอย่างไม่ขาดมือ
[ได้รับ: สตรอว์เบอร์รี (ขาว) ×8]
[ได้รับ: เบอร์รี่ (ขาว) ×11]
ของพวกนี้ถึงมูลค่าจะไม่สูง แต่ข้อดีคือไม่ต้องเสียเวลาจอดรอเก็บเป็นพิเศษ
เธอหยิบใส่กระเป๋าไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางยังจงใจเลี่ยงเส้นทางที่เคยสำรวจไปแล้ว
เธอวางแผนจะสำรวจพื้นที่ระหว่างที่พักพิงกับลำธารน้อย ซึ่งเป็นบริเวณที่ยังไม่เคยสำรวจอย่างจริงจังให้ทั่วเสียที
เดินต่อไปอีกยี่สิบกว่าเมตร
สีแดงสดสะดุดตาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเสินหนิง
เธอแหวกพุ่มไม้เบื้องหน้า ต้นไม้ผลสูงใหญ่ต้นหนึ่งยืนตระหง่านอยู่เงียบ ๆ
ตามกิ่งก้านเต็มไปด้วยแอปเปิลแดงฉาน เรืองแสงน่าหลงใหลท่ามกลางแสงแดด
[ต้นแอปเปิล (ขาว)]
[สถานะ: อุดมสมบูรณ์]
ดวงตาเสินหนิงเป็นประกายวาววับในทันที
เพียงแต่...
เธอเงยหน้ามองยอดไม้ แล้วก็ก้มลงมองความสูงของตัวเอง
แอปเปิลเหล่านี้ล้วนอยู่สูงประมาณสามถึงสี่เมตร ยังห่างจากพื้นดินมากนัก
เธอกระโดดสุดแรง แต่แม้แต่แอปเปิลที่อยู่ต่ำที่สุดก็ยังแตะไม่ถึง
เสินหนิงเดินวนรอบต้นแอปเปิลอีกครั้ง ลำต้นตรงและลื่น ไม่มีกิ่งให้เกาะปีนป่ายเลยแม้แต่น้อย
เดิมทีเธอก็ไม่ถนัดปีนต้นไม้อะไรอยู่แล้ว ลองไปครั้งหนึ่งก็ตัดสินใจเลิกคิดทันที
“ช่างมันเถอะ”
เธอชั่งน้ำหนักขวานกระดูกเขี้ยวในมือ
“เอาแบบตรง ๆ ดีกว่า”
ขวานกระดูกอันคมกริบหวดลงบนลำต้นอย่างหนักหน่วง