หลังจากสนทนายืดยาวกับเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็ตัดสินใจได้แล้ว
ชีวิตของเจียเหยา เขาจะยังไม่เอาในยามนี้
ข้อดีที่สุดของเจียเหยาคือ นางมองการณ์ไกลกว่าผู้อื่นในเป่ยหวน อีกทั้งในใจยังคำนึงถึงราษฎรเป่ยหวน ไม่ปรารถนาจะใช้พวกเขาเป็นเหยื่อสังเวย
ตราบใดที่นางไม่ก่อเรื่อง ผลประโยชน์ที่เป่ยหวนมอบให้ต้าเฉียนก็จะมีมากยิ่งขึ้น
แต่หากนางก่อเรื่องขึ้นมา เขาก็คงต้องใช้วิธีการเด็ดขาดอำมหิตเหล่านั้นจริง ๆ
แม้เรื่องของเจียเหยาจะได้ข้อสรุปแล้ว ทว่าชีวิตสำมะเลเทเมาไร้ขอบเขตอย่างที่อวิ๋นเจิงวาดฝันไว้กลับยังไม่มาถึง
ถึงจะมีเย่จื่อกับคนอื่น ๆ ช่วยจัดการงานราชการ แต่ทุกวันก็ยังมีธุระสารพัดประดังเข้ามาหาเขา หลายเรื่องต้องให้เขาตัดสินใจ จนอวิ๋นเจิงแทบอยากส่งคนไปยังนครหลวง ลักพาตัวขุนนางผู้มีความสามารถสักหลายคนมาซั่วเป่ย
เรื่องออกทะเล อวิ๋นเจิงก็ไม่ได้ละเลย
แต่ก่อนจะออกทะเล ต้องสร้างท่าเรือเสียก่อน
ส่วนเรือ อวิ๋นเจิงยังไม่คิดจะสร้างเองในยามนี้ ด้านหนึ่งเพราะช่างต่อเรือในซั่วเป่ยมีน้อยเกินไป อีกด้านหนึ่งก็เพราะการสร้างเรือเองต้องใช้เวลานาน
สู้ใช้เวลานี้ส่งคนไปซื้อเรือพาณิชย์ขนาดใหญ่จากอี้โจว อวี้โจว และพื้นที่อื่น ๆ เสียดีกว่า
นำพืชผลที่ให้ผลผลิตสูงเหล่านั้นกลับมาให้ได้ก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องสร้างเรือรบขนาดใหญ่
เรื่องนี้อวิ๋นเจิงยังตั้งใจจะรอให้จางซวีกลับมา แล้วมอบหมายให้เขาจัดการ
หลังอาหารกลางวัน อวิ๋นเจิงเพิ่งจะเตรียมพักผ่อนสักครู่ ตั้งใจจะสนทนาเรื่องบุปผาจันทรากับสตรีของตน ซินเซิงก็เข้ามารายงานว่าจางซวีกลับมาจากกู้เปียนแล้ว
เฮ้อ!
อวิ๋นเจิงยักไหล่ ชีวิตพักผ่อนยามบ่ายอันแสนสุขของตนเป็นอันพังทลายอีกครา