“ขาย...ขายตำแหน่งขุนนางหรือ?”
ภายในเรือนชั้นใน เมื่อได้ฟังความคิดของอวิ๋นเจิง ทุกคนต่างตะลึงงัน
เย่จื่อยิ่งเบิกตาค้าง มองอวิ๋นเจิงอย่างไม่อยากเชื่อ วิธีหาเงินก้อนโตที่เขาพูดถึงก็คือการขายตำแหน่งขุนนางหรือ?
ไม่สิ...
เขาคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้อย่างไร!
อย่างน้อยเขาก็เป็นเจี๋ยตู้สื่อซั่วเป่ยนะ!
ซั่วเป่ยเป็นเขตอำนาจของเขาเองแท้ ๆ
เหตุใดถึงคิดทำเรื่องขายตำแหน่งขุนนางเช่นนี้ได้?
อย่าว่าแต่ตอนนี้พวกเขายังไม่ถึงขั้นจนตรอก ต่อให้จนตรอกจริง ๆ ก็ทำเรื่องเช่นนี้ไม่ได้!
นี่ไม่เท่ากับทำลายรากฐานของตนเองหรอกหรือ?
“เรื่องใหญ่โตอันใดกัน!”
อวิ๋นเจิงหัวเราะเสียงดัง “ดูพวกเจ้าสิ!”
“นี่เรียกว่าเรื่องเล็กหรือ?” ฮูหยินเสิ่นขมวดคิ้วจนแทบผูกเป็นปม “ท่านเจี๋ยตู้สื่อซั่วเป่ยอย่างเจ้าออกหน้าขายตำแหน่งขุนนางอย่างเปิดเผย คิดจะทำให้ซั่วเป่ยปั่นป่วนไปหมดหรือ? ลูกเขยเอ๋ย อย่าได้เลอะเลือนเช่นนี้!”
เมื่อฮูหยินเสิ่นเอ่ยปาก คนอื่น ๆ ก็พากันเกลี้ยกล่อมตาม
“ท่านอ๋อง เรื่องนี้ทำไม่ได้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ!”
“องค์ชาย เรื่องนี้ไม่ควรทำเป็นอันขาด...”
“องค์ชาย หากขาดแคลนเงิน ข้าจะช่วยหาให้ ขนาดข้าจางซวียังรู้ว่าการขายตำแหน่งขุนนางมีโทษร้ายแรง องค์ชายจะมองไม่ออกได้อย่างไร? เอาอย่างนี้ ข้าจะนำเงินหนึ่งล้านตำลึงออกมาให้องค์ชายใช้แก้ขัดก่อน...”
จางซวีมีน้ำใจอย่างยิ่ง ถึงกับนำทรัพย์สินทั้งหมดของตนออกมา
เงินหนึ่งล้านตำลึงแทบจะเป็นขีดจำกัดของจางซวีแล้ว
อย่าเห็นว่าจางซวีร่วมมือกับอวิ๋นเจิงสร้างโรงงานขึ้นมาหลายแห่ง แต่เงินที่เขาเก็บสะสมไว้มีไม่มากนัก