ทุกคนต่างเงียบงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ควรกล่าวเช่นไร
“ฝ่าบาท องค์ชายหกสร้างคุณูปการใหญ่หลวงจริงพ่ะย่ะค่ะ!”
สวีฉือฝู่ก้าวออกมา “ทว่า กระหม่อมเห็นว่าบัดนี้เป่ยหวนเพียงรับปากด้วยวาจาว่าจะคืนดินแดนที่เสียไป เรื่องนี้ยังมิได้ข้อสรุป หากฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งองค์ชายหกเป็นอ๋องเป็นกรณีพิเศษ ก็รอให้เรื่องนี้แน่ชัดเสียก่อนค่อยว่ากันพ่ะย่ะค่ะ!”
“จิ้งกั๋วกงกล่าวได้มีเหตุผล!”
“ควรเป็นเช่นนั้น!”
“ถอยไปหมื่นก้าว อย่างน้อยก็ต้องรอให้ลงนามในข้อตกลงคืนดินแดนที่เสียไปก่อนค่อยว่ากัน”
“ถูกต้อง ๆ บัดนี้แต่งตั้งองค์ชายหกเป็นอ๋องเป็นกรณีพิเศษ ยังเร็วเกินไป...”
เหล่าขุนนางต่างพากันคล้อยตาม
“เสด็จพ่อยังทรงเมาสุราไม่สร่างหรือ...”
ในเวลานั้นเอง เสียงพึมพำแผ่วเบาก็ดังขึ้น
ชั่วพริบตา สายตาของทุกคนพลันหันไปยังแถวหลังสุด
พระพักตร์ของฮ่องเต้เหวินกระตุกอย่างแรงเช่นกัน ทรงทั้งขุ่นเคืองทั้งขัน แล้วทอดพระเนตรอวิ๋นเจิงที่อยู่ตรงมุมห้อง “เจ้าหก เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไร?”
“หา?”
อวิ๋นเจิงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แสร้งทำท่าฉงนมองฮ่องเต้เหวินกับทุกคน จากนั้นก็แสร้งทำท่าหวาดกลัว พูดตะกุกตะกักว่า “ลูก...ลูกมิได้พูดอะไรพ่ะย่ะค่ะ วันนี้ลูกตื่นแต่เช้า เมื่อครู่เผลอหลับไป กำลัง...กำลังพูดละเมอพ่ะย่ะค่ะ ใช่แล้ว พูดละเมอ...”
เมื่อเห็นท่าทางของอวิ๋นเจิง เหล่าขุนนางก็ได้แต่กลั้นหัวเราะจนตัวสั่น
พระพักตร์ฮ่องเต้เหวินกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกของอวิ๋นเจิง ตรัสอย่างขุ่นเคืองว่า “หากเจ้ายังตื่นไม่เต็มตา ก็กลับไปนอนเสีย!”
“ขอบพระทัย...ขอบพระทัยเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ!”
อวิ๋นเจิงกล่าวพลางเดินโซเซออกไป
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงเดินอย่างลนลาน ทุกคนก็อดตะลึงมิได้
เขาจะกลับไปนอนจริง ๆ หรือ?
“หยุด!”
ฮ่องเต้เหวินทรงขันจนแทบกริ้ว “บอกให้เจ้าไป เจ้าก็ไปจริง ๆ รึ?”
“เอ่อ...นี่...”
อวิ๋นเจิงหันกลับมา ดวงตาหลุกหลิก
“กลับไปยืนที่เดิม!”