ยามราตรี
เมื่อมาถึงที่พักซึ่งต้าเฉียนจัดเตรียมไว้ ปันปู้ก็ยังไม่อาจข่มความขุ่นเคืองในใจลงได้เนิ่นนาน
หากวันนี้มิใช่เพราะองค์ชายหกผู้นั้นเข้ามาป่วน ต้าเฉียนทั้งแคว้นคงต้องเสียหน้าอย่างย่อยยับ ส่วนตนเองก็คงบรรลุเป้าหมายในการสั่งสอนต้าเฉียนให้เข็ดหลาบได้อย่างราบรื่น
องค์ชายหกสมควรตายนัก!
กลับทำให้พวกเขาต้องเสียหน้า แถมยังตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบเช่นนี้อีก
ช่างน่าแค้นใจยิ่งนัก!
ได้ยินว่าองค์ชายหกแห่งราชวงศ์ต้าเฉียนเป็นคนไร้ความสามารถ แล้วเหตุใดจึงมีฝีมือถึงเพียงนี้?
ราชวงศ์ต้าเฉียนมีตำราโบราณบันทึกเรื่อง...ลูกบาศก์กลไว้จริงหรือ?
แต่เห็นชัด ๆ ว่าตนคิดค้นมันขึ้นมาโดยบังเอิญ!
หรือว่าราชวงศ์ต้าเฉียนมีคนคิดเรื่องนี้ได้ก่อนตนแล้ว?
“ฟิ้ว!”
ขณะที่ปันปู้กำลังกลัดกลุ้ม เสียงผิดปกติเสียงหนึ่งพลันดังมาจากด้านนอก
มีมือสังหารหรือ?
สีหน้าปันปู้เปลี่ยนไป เขาเปิดประตูออกไปทันที
ทันทีที่เปิดประตู องครักษ์ซึ่งเฝ้าอยู่ด้านนอกก็เดินมาถึงหน้าประตู
“ท่านราชครู เมื่อครู่มีคนยิงธนูเข้ามาดอกหนึ่ง บนนั้นยังมีจดหมายด้วยขอรับ!”
องครักษ์กล่าวพลางยื่นลูกธนูและจดหมายให้ทันที
“คนอยู่ที่ใด?”
ปันปู้ถาม
“ไม่พบขอรับ”
องครักษ์ส่ายหน้าเบา ๆ
“เข้าใจแล้ว ถอยไปเถิด!”
ปันปู้โบกมือเบา ๆ ก่อนถือธนูกับจดหมายกลับเข้าไปในห้อง
อาศัยแสงตะเกียงในห้อง ปันปู้เปิดจดหมายในมือ
“หึ ๆ...”
ปันปู้อ่านจดหมายพลางหัวเราะเย้ยหยัน “คนของราชวงศ์ต้าเฉียนนี่นะ ทั้งการศึก การปกครองบ้านเมือง ล้วนไม่ได้เรื่องสักอย่าง! แต่เรื่องแก่งแย่งชิงดีภายใน กลับเก่งกาจกันยิ่งกว่าผู้ใด!”
ตนเพิ่งคิดจะกำจัดองค์ชายหก ก็มีคนของราชวงศ์ต้าเฉียนมาช่วยวางแผนให้แล้ว