กลับถึงจวน อวิ๋นเจิงก็ไปนอนชดเชยการพักผ่อนทันที
แน่นอนว่าการนอนชดเชยเป็นเพียงละครฉากหนึ่ง แท้จริงแล้วเขานอนคิดเรื่องต่าง ๆ อยู่บนเตียง
ไม่นานนัก ซินเซิง สาวใช้ที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ก็มาเรียกเขา บอกว่าคนจากวังหลวงนำของพระราชทานมามอบให้
เมื่อมองเด็กสาวผู้นี้ อวิ๋นเจิงก็อดทอดถอนใจไม่ได้ เป็นคนก็ต้องแต่งกายให้เหมาะสมจริง ๆ!
ก่อนหน้านี้นางมอมแมม ดูแล้วก็ธรรมดาอยู่บ้าง
บัดนี้ชำระล้างร่างกายจนสะอาดและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว กลับทำให้รู้สึกว่านางดูสดใสมีชีวิตชีวาอยู่ไม่น้อย
ทว่าเด็กสาวผู้นี้เพิ่งอายุสิบหก ยังเติบโตไม่เต็มที่
แม้อวิ๋นเจิงจะคิดว่าตนควรได้ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยอย่างองค์ชายบ้างแล้ว แต่ในฐานะคนหนุ่มผู้มีคุณธรรมแห่งยุคใหม่ เขาย่อมไม่คิดหมายปองเด็กสาวผู้นี้
อืม เลี้ยงดูไปอีกสักหน่อยแล้วกัน!
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมองของอวิ๋นเจิง
ความคิดนั้นทำให้อวิ๋นเจิงสะดุ้งตกใจในทันที
บัดซบ!
ข้ายังคงเป็นคนชั่วร้ายอยู่จริง ๆ!
อืม ไม่ถูก!
คงเป็นเพราะเศษวิญญาณของเจ้าหมอนั่นที่ยังดับสูญไม่หมดก่อกวนเป็นแน่!
ต้องเป็นเช่นนี้แน่!
อวิ๋นเจิงหาเหตุผลที่ฟังขึ้นให้ตนเองได้แล้ว จึงพาซินเซิงออกจากห้อง
ด้านนอก คนจากวังหลวงขนของพระราชทานมาถึงแล้ว
เมื่อเห็นสิ่งของกองพะเนินอยู่ตรงหน้า อวิ๋นเจิงก็อดลอบยินดีไม่ได้
จะเป็นองค์ชายหกทั้งที ของพระราชทานก็ต้องมีด้วย!
มีเพียงอำนาจทางทหารยังไม่พอ มีกำลังคนแล้วก็ต้องเลี้ยงดูคนเหล่านั้นให้ไหวด้วย!
หลังมอบรางวัลแก่คนที่นำของพระราชทานมาส่งทีละคนและส่งพวกเขากลับไป อวิ๋นเจิงก็สั่งพ่อบ้านในจวนว่า “เอาผ้าไปตัดชุดใหม่ให้ทุกคนคนละชุด! พอถึงวันแต่งงานของข้ากับลั่วเยี่ยน ทุกคนก็สวมชุดใหม่กัน...”