อวิ๋นเจิงไม่มีเวลาซึมซับความอบอุ่นของครอบครัว เขาสั่งให้คนพาไปดูเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นอย่างเร่งร้อน
ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงคลังของจวนอ๋อง
เพื่อปกป้องเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ เว่ยซวงจึงจัดคนมาคอยเฝ้าโดยเฉพาะ ทั้งยังส่งคนมาตรวจสภาพเมล็ดพันธุ์ทุกวัน เกรงว่าเมล็ดพันธุ์ในคลังจะงอกหรือเน่าเสีย
เมื่อประตูคลังเปิดออก อวิ๋นเจิงก็เข้าไปด้านในอย่างอดใจรอไม่ไหว
ไม่นาน อวิ๋นเจิงก็มองเห็นเมล็ดพันธุ์ที่วางเรียงไว้ในคลังอย่างเป็นระเบียบและมีอากาศถ่ายเท
ข้าวโพด มันฝรั่ง ฟักทอง ข้าวเจ้า…
เมล็ดพันธุ์หลากหลายชนิดปรากฏสู่สายตาของอวิ๋นเจิง
ทว่าเมล็ดพันธุ์ที่อวิ๋นเจิงรู้จักนั้นมีอยู่จำกัดยิ่ง
เมล็ดพันธุ์ส่วนใหญ่ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าเป็นเมล็ดของสิ่งใด
บางชนิดดูคล้ายเมล็ดผัก อีกหลายชนิดก็ดูเหมือนเมล็ดพืชจำพวกข้าวฟ่าง
อวิ๋นเจิงนับดูอย่างละเอียด พบว่ามีเมล็ดพันธุ์ทั้งหมด 9 ชนิด
เมล็ดข้าวโพดมีมากที่สุด คาดว่ามีราว 200-300 จิน
ส่วนมันฝรั่งมีเพียงไม่กี่ร้อยหัว อีกทั้งเมื่อเทียบกับมันฝรั่งที่เขารู้จักในชาติก่อน มันฝรั่งชนิดนี้ยังมีขนาดเล็กกว่ามาก หัวที่ใหญ่ที่สุดก็มีขนาดเพียงไข่ห่าน ส่วนใหญ่มีขนาดเท่าไข่ไก่
แต่สำหรับอวิ๋นเจิง เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว!
มันฝรั่ง!
นี่คือพืชอาหารหลักชนิดเดียวที่เขารู้จัก ซึ่งให้ผลผลิตสูงในเขตหนาว
ภายหน้า เขาสามารถให้เชลยศึกไปขุดมันฝรั่งที่ไซบีเรียได้จริง ๆ!
เมื่อมองเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ อวิ๋นเจิงก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ไม่ต้องพูดถึงว่ามีเมล็ดพันธุ์มากมายเช่นนี้ ต่อให้มีเพียงมันฝรั่ง ก็ถือว่าทหารเหล่านั้นไม่ได้พลีชีพไปโดยเปล่าประโยชน์!