ยึดคืนดินแดนที่เสียไปหรือ?
เมืองซานเปียนหรือ?
อวิ๋นเจิงพลันใจเต้นระทึก
ยึดคืนดินแดนที่เสียไป นี่นับเป็นความชอบใหญ่หลวงทีเดียว!
สตรีผู้นี้คงมิได้กำลังวางกับดักให้เขากระมัง?
หรือว่านางคิดจะฉวยโอกาสลอบโจมตี ตอนที่ต้าเฉียนส่งคนไปรับช่วงเมืองซานเปียน?
เอาเถิด ด้วยสติปัญญาของสตรีผู้นี้ นางย่อมทำเรื่องเช่นนั้นได้
อวิ๋นเจิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเจียเหยาแล้วกล่าวว่า “อยู่ดี ๆ เหตุใดเจ้าจึงมอบความชอบใหญ่หลวงเช่นนี้ให้ข้า หรือว่าเจ้าหลงรักข้าเข้าแล้ว?”
“เจ้า...”
สีหน้าเจียเหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางเบิกตากลมโต จ้องอวิ๋นเจิงเขม็ง
ในฐานะธิดาคนโปรดของต้าฉานอวี๋ นางเคยถูกผู้ใดหยอกเย้าเช่นนี้เสียที่ไหน?
ชั่วขณะหนึ่ง นางแทบอยากสับอวิ๋นเจิงเป็นหมื่นชิ้น!
“ช่างเถิด ดูท่าเจ้าคงมิได้หลงรักข้า”
อวิ๋นเจิงยักไหล่ ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ไม่สนใจแม้แต่น้อยต่อสายตาราวกับจะกินคนของเจียเหยา
เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของอวิ๋นเจิง เจียเหยาก็อดลอบด่าในใจว่าไร้ยางอายมิได้
ทว่าหลังด่าจบ หัวใจเจียเหยาพลันกระตุกวูบ
ตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้ นางถูกอวิ๋นเจิงจูงจมูกมาตลอด!
นางถูกอวิ๋นเจิงยั่วโมโหจนแทบกัดฟัน แต่เขากลับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย!
เมื่อเทียบกันแล้ว นางเป็นฝ่ายเสียเปรียบไปแล้ว
อวิ๋นเจิงช่างร้ายกาจนัก!
อ๋องจิ้งเป่ยช่างร้ายกาจนัก!
แม้จะดูอ่อนแอทางกาย แต่สติปัญญากลับหลักแหลมยิ่ง
มิน่าเล่าเขาจึงทำให้เป่ยหวนเสียหายหนักได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เจียเหยาก็ปรับอารมณ์อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มกลับคืนสู่ใบหน้า “เจ้าลองทำให้ข้าหลงรักเจ้าดูก็ได้!”