เจียเหยา!
องค์หญิงแห่งเป่ยหวน เจียเหยา!
เฝิงอวี้กับพวกจับองค์หญิงแห่งเป่ยหวน เจียเหยา ได้ที่หุบเขาเลี่ยเฟิง!
กล่าวให้ถูกคือ พวกเขาไม่ได้จับนางได้!
เป็นเจียเหยาที่เดินเข้าตาข่ายเอง ถึงกับเป็นฝ่ายมาหาให้พวกเขาจับ!
เหตุผลที่เจียเหยายอมให้พวกเขาจับ มีเพียงข้อเดียว!
เจียเหยาอยากพบอวิ๋นเจิง!
“พวกเจ้ามั่นใจหรือว่านางคือเจียเหยา?”
อวิ๋นเจิงสั่งให้ทหารองครักษ์พาคนส่งข่าวเข้ามาสอบถาม
“น่าจะใช่ขอรับ!”
คนผู้นั้นพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเกาศีรษะแล้วกล่าวว่า “แต่พวกเราก็ไม่เคยเห็นองค์หญิงผู้นั้นมาก่อน จึงยังยืนยันไม่ได้เต็มที่...”
“ไป! ไปดูกัน!”
อวิ๋นเจิงเรียกอวี๋ซื่อจง แล้วสาวเท้าออกไปอย่างร้อนใจ
เจียเหยา!
สตรีผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือไร?
อยู่ดี ๆ กลับมาหาให้พวกเขาจับ?
เพียงเพื่อพบหน้าเขาอย่างนั้นหรือ?
คงไม่ใช่ว่านางนำทัพพ่ายแพ้ ถูกต้าฉานอวี๋แห่งเป่ยหวนลงโทษ แล้วจึงหนีมาพึ่งพาเขากระมัง?
คิดอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้!
ต่อให้นางคิดจะมาลอบสังหารเขาตามลำพัง ก็ไม่ควรทำเช่นนี้!
ไม่ชอบมาพากล!
ไม่ชอบมาพากลอย่างยิ่ง!
ชั่วขณะนั้น อวิ๋นเจิงอดนับถือเจียเหยาขึ้นมาไม่ได้
สถานการณ์เช่นนี้ นางยังกล้ามาคนเดียวเพื่อเดินเข้าตาข่ายอีกหรือ?
นางไม่กลัวว่าเขาจะสังหารนางทันทีหรือไร?
ความกล้าหาญเช่นนี้ ชวนให้คนเลื่อมใสจริง ๆ
หากเป็นเขา เขาย่อมไม่มีทางเดินเข้าตาข่ายทางเป่ยหวนตามลำพังเป็นแน่
ไม่นาน อวิ๋นเจิงก็นำกำลังทหารองครักษ์ติดตามผู้ส่งข่าวมุ่งหน้าไปยังหุบเขาเลี่ยเฟิง
ทุกคนควบม้าห้อตะบึงมาตลอดทาง กระทั่งใกล้ย่ำค่ำจึงมาถึงหุบเขาเลี่ยเฟิงในที่สุด