การตัดสินใจที่ขัดต่อคำสั่งสอนของบรรพชนหรือ?
เจียเหยามองอวิ๋นเจิงอย่างคลางแคลงใจ “ตัดสินใจเรื่องใด?”
อวิ๋นเจิงจ้องเจียเหยาด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนเอ่ยด้วยท่าทางยียวน “จาจา พวกเรามาการแต่งเชื่อมสัมพันธ์กันเถิด!”
การแต่งเชื่อมสัมพันธ์หรือ?
ลมหายใจของเจียเหยาพลันถี่กระชั้นขึ้น
ชั่วขณะหนึ่ง เจียเหยาอยากฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้ากวนประสาทของอวิ๋นเจิงนัก
เจ้าคนต่ำช้าหน้าไม่อายผู้นี้!
อยากได้ความดีความชอบจากการกู้คืนดินแดน แต่กลับไม่คิดปล่อยนางกลับเป่ยหวน!
เขาคิดจริงหรือว่าเรื่องดีทุกอย่างบนโลกจะตกเป็นของเขาได้หมด?
จู่ ๆ เจียเหยาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย
นางไม่น่ามาหาเจ้าคนต่ำช้าหน้าไม่อายผู้นี้เลย!
หลังฝืนข่มความคิดนั้นไว้ เจียเหยาก็เผยรอยยิ้มยั่วยวน “ได้สิ! หากเจ้ามาเป็นสามีข้า ข้าจะให้เสด็จพ่อแต่งตั้งเจ้าเป็นกู่หลี่อ๋องแห่งเป่ยหวน!”
“ไม่จำเป็นหรอก”
อวิ๋นเจิงโบกมือ “เปิ่นหวังจะแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายารองของเปิ่นหวัง สองแคว้นของเราจะหยุดรบเลิกศึก นับแต่นี้ไปก็เป็นครอบครัวเดียวกัน! การนี้นับว่าเป็นการออกแรงเล็กน้อยเพื่อความสงบสุขและความรุ่งเรืองของต้าเฉียนกับเป่ยหวน”
ออกแรงเล็กน้อยหรือ?
เจียเหยาถูกอวิ๋นเจิงทำเอาขำด้วยความโมโห
“อ๋องจิ้งเป่ย ข้ามีเรื่องอยากถาม”
เจียเหยามองอวิ๋นเจิงด้วยสีหน้าทั้งขุ่นเคืองทั้งขบขัน
“ถามมาเถิด!”
อวิ๋นเจิงมองเจียเหยาพลางยิ้มละไม
เจียเหยากัดฟันแน่น จ้องใบหน้าบูดบึ้งของอวิ๋นเจิงเขม็ง “เจ้าทำอย่างไรถึงพูดจาหน้าด้านไร้ยางอายได้อย่างผ่าเผยถึงเพียงนี้?”
“ฟังเจ้าพูดเข้าสิ! เรื่องนี้จะเรียกว่าหน้าด้านไร้ยางอายได้อย่างไร?”