จิงหยาง
ในที่สุดอวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินที่เดินทางไปก่อเรื่องวุ่นวายถึงหมินโจวก็กลับมาถึงจิงหยางแล้ว
อวิ๋นเจิงนำ “ข้อตกลงลับ” ที่ทำไว้กับฉินลิ่วก่านมอบให้ทัวฮวนเป็นสิ่งแรก
“องค์ชายทรงมีวิธีการล้ำเลิศ ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก!”
เมื่อเห็นว่าราชสำนักยินยอมมอบเงิน เสบียง และผ้าให้พวกเขามากมาย ทัวฮวนก็อดมองอวิ๋นเจิงด้วยสีหน้าเลื่อมใสไม่ได้
“จะเรียกว่าล้ำเลิศอะไร ล้วนเป็นเพราะไม่มีทางเลือกทั้งนั้น”
อวิ๋นเจิงหัวเราะเสียงดัง ก่อนกำชับทัวฮวนว่า “ก่อนสิ้นปีจะมีเงิน เสบียง และผ้าส่วนหนึ่งส่งมาถึงก่อน หากของมาถึงแล้ว เจ้าจงส่งคนควบม้าเร็วมาแจ้งข้า หากยังมาไม่ถึง ก็ไปบอกชวีจื้อสักคำ ก่อนข้ากลับซั่วเป่ย ข้าจะกำชับเขาเรื่องบางอย่างไว้ด้วย”
“ข้าน้อยรับบัญชา!”
ทัวฮวนรับคำ “ข้าน้อยมีจดหมายถึงครอบครัวฉบับหนึ่ง รบกวนท่านอ๋องส่งคนช่วยนำไปมอบให้เหมิงตัว บุตรชายของข้าน้อยด้วย”
“เจ้าส่งคนไปเองก็ได้”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ข้าเชื่อว่าเจ้าเป็นคนฉลาด ย่อมไม่ทำเรื่องโง่เขลา!”
เขาจะไม่เข้าใจเจตนาของทัวฮวนได้อย่างไร
เขาคาดว่าจดหมายถึงครอบครัวที่ทัวฮวนฝากให้ตนส่งนั้น อาจไม่ได้ปิดผนึกเสียด้วยซ้ำ
เห็นได้ชัดว่าทัวฮวนกลัวเขาระแวง กลัวว่าเขาจะคิดว่าระหว่างพ่อลูกคู่นั้นมีแผนการใดซ่อนอยู่
ทัวฮวนทุ่มเทจัดการกิจการในฟู่โจวให้เขา หากเขายังมอบความไว้วางใจเพียงเท่านี้ให้ทัวฮวนไม่ได้ ต่อไปเขาจะกล้าใช้งานผู้ที่ยอมจำนนหรือเข้ามาสวามิภักดิ์ด้วยตนเองได้อย่างไร
“ขอบพระทัยองค์ชายที่ทรงไว้วางใจ!”
ทัวฮวนยิ้มอย่างกระดากใจ
เขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้จริง ๆ