ฮ่องเต้เหวินเอ่ยเพียงเท่านี้ก็หยุดลง
แท้จริงแล้ว เรื่องเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งที่ผิวเผินที่สุด
ขุนนางในราชสำนักก็มีอยู่ไม่กี่ประเภท ได้แก่ ขุนนางฉ้อฉล ขุนนางประจบสอพลอ ขุนนางภักดี และขุนนางเที่ยงธรรม
ขุนนางแต่ละประเภทล้วนมีวิธีใช้ให้เหมาะสม
คนอย่างสวีฉือฝู่มีบทบาทในราชสำนักไม่น้อยไปกว่าขุนนางผู้ภักดีและเที่ยงธรรม
แท้จริงแล้ว ยังมีอีกหลายสิ่งที่พระองค์สามารถบอกอวิ๋นลี่ได้
แต่พระองค์ไม่กล้าพูดกับอวิ๋นลี่มากเกินไป และไม่อาจพูดได้มากเกินไป
หากอวิ๋นลี่ตระหนักได้ว่าตัวเขาเองก็คือกระบี่เล่มนั้น เรื่องราวคงยากจะควบคุม
“ลูกเข้าใจแล้ว!”
อวิ๋นลี่เอ่ยอย่างกระจ่างแจ้ง “ขุนนางที่มีจุดอ่อนอยู่ในมือ ย่อมควบคุมได้ง่ายกว่า!”
“อืม ถูกต้อง!”
ฮ่องเต้เหวินพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนตรัสว่า “ความโลภเงินทองไม่น่ากลัว ตราบใดที่ไม่กระทบถึงรากฐานของแคว้น และเจ้าควบคุมคนโลภเหล่านั้นได้ ปัญหาทั้งปวงก็ล้วนไม่ใช่ปัญหา!”
“ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงสั่งสอน”
อวิ๋นลี่ซาบซึ้งใจ ก่อนถามว่า “เช่นนั้นเสด็จพ่อทรงเห็นว่า ลูกควรตักเตือนท่านลุงสักหน่อยหรือไม่?”
“ท่านลุงของเจ้าทำเกินไปอยู่บ้าง สมควรตักเตือนเขาเสียหน่อย!” ฮ่องเต้เหวินตรึกตรองเล็กน้อย “ขุนนางทุกคนที่มาจากกรมคลังและสังกัดท่านลุงของเจ้า ให้ตัดชื่อออกจากบัญชีเลื่อนขั้นในปีนี้ทั้งหมด! พร้อมกันนั้นก็เลือกมาสักหลายคน ผู้ใดสมควรถูกลดตำแหน่งก็ลดตำแหน่ง ผู้ใดสมควรถูกลงโทษก็ลงโทษ”
เปลือกตาอวิ๋นลี่กระตุก “เสด็จพ่อ เรื่องนี้จะรุนแรงเกินไปหรือไม่?”
เขาต้องการตักเตือนสวีฉือฝู่
ไม่ใช่ทำให้หมดสติ!
อย่างไรเสีย สวีฉือฝู่ก็ยังเป็นขุนนางใหญ่ที่ควรค่าแก่การพึ่งพาและไว้วางใจ!