“กราบเรียนฮูหยินเจียเหยา กองทัพศัตรูจำนวนหนึ่งเริ่มข้ามแม่น้ำแล้ว!”
เมื่อกองทัพเผ่าเกาฉินเริ่มเคลื่อนไหว เจียเหยาที่รอคอยข่าวมานานก็ได้รับรายงานจากหน่วยสอดแนมเป็นคนแรก
“กองทัพศัตรูจำนวนหนึ่งหรือ?”
เจียเหยาขมวดคิ้ว
ดูท่าศัตรูจะยังระแวดระวังอยู่!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้องให้ยาแรงแก่ศัตรูเสียแล้ว!
คิดได้ดังนั้น เจียเหยาก็ออกคำสั่งทันที “สั่งเสิ่นควนให้นำกำลังเจ็ดพันนายคุ้มกันเสบียง มุ่งหน้าไปทางเสวียนกุยทันที อีกทั้งแบ่งทหารม้าสามพันนายในมือเขาออกเป็นสามกอง มุ่งหน้าไปยังเหอจี้ ซ่างเหอ และตู้หยางตามลำดับ!”
“ทหารม้าที่มุ่งหน้าไปทางเหอจี้ ให้ผูกกิ่งไม้ไว้ที่หางม้าทุกตัว!”
“บอกเสิ่นควนว่าการคุ้มกันเสบียงให้เดินทางช้า ๆ อย่าโง่เขลาขนเสบียงจริงไป!”
ไม่นาน ทหารส่งคำสั่งก็รับคำแล้วจากไป
เจียเหยามองตามทหารส่งคำสั่ง ก่อนหันไปถามหลี่กู้ “เสบียงแห้งของพวกเรายังประทังไปได้อีกนานเท่าใด?”
“พอประทังได้อีกสองสามวันเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่กู้ตอบด้วยความกังวล
ศัตรูไม่หลงกลเสียที พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในภูเขาลึกแห่งนี้ก็ลำบากไม่น้อย
พวกเขาใช้ทหารม้าบุกจู่โจม จึงไม่ได้พกกระโจมมาด้วย
ทั้งอากาศร้อนชื้นและยุงแมลงกัดต่อย ล้วนเป็นปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
หากเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ทุกคนอดทนสักหน่อยก็ไม่เป็นไร
แต่หากยืดเยื้อนานเข้า เกรงว่าในกองทัพจะมีคนเจ็บป่วยเพิ่มขึ้นมากมาย
ยิ่งไปกว่านั้น หากศัตรูยังไม่มีความเคลื่อนไหว เสบียงของพวกเขาก็จะกลายเป็นปัญหาเช่นกัน
ม้ายังพออาศัยหญ้าป่าในภูเขาประทังชีวิตได้ แต่หากคนไร้เสบียงจะประทังอย่างไร?
คงไม่อาจฆ่าม้าศึกมาเป็นเสบียงเหมือนก่อนกระมัง?
“เช่นนั้นก็อดทนไปก่อน”
เจียเหยาสั่ง “บอกทหารทุกคนว่าหลังจบศึกครั้งนี้ ข้าจะเลี้ยงเนื้อพวกเขา! ต่อให้ศัตรูไม่หลงกล ข้าก็จะฆ่าม้าศึกให้พวกเขาได้กินเนื้อ!”