เมื่อกลับถึงจวนองค์รัชทายาท อวิ๋นลี่ก็หารือกับขุนนางผู้ช่วยราชการทั้งสี่ต่ออย่างละเอียด
ทว่าหารือกันไปมา ก็ยังไม่ได้ข้อสรุป ได้เพียงเห็นพ้องกันเรื่องหนึ่ง
ห้ามส่งทหาร!
ปัญหาใหญ่ที่สุดในยามนี้คือ พวกเขาไม่รู้เลยว่าข้อความบนเสื้อคลุมสีเลือดนั้นเป็นความจริงหรือเท็จ
จึงยากจะตัดสินใจ
“ช่างเถิด เรื่องนี้พักไว้ก่อน!”
อวิ๋นลี่ยกมือขึ้นเล็กน้อย ห้ามขุนนางผู้ช่วยราชการทั้งสี่ที่กำลังถกเถียงกันอยู่ “บัดนี้ซีฉวีผลัดแผ่นดินแล้ว พวกเราควรคิดว่าจะฉวยโอกาสจากเรื่องนี้สร้างความยุ่งยากให้เหล่าลิ่วได้อย่างไร!”
ข้อเรียกร้องของอวิ๋นลี่ไม่ได้สูงส่งนัก
การหวังพึ่งเรื่องนี้ทำให้อวิ๋นเจิงเสียหายอย่างหนักคงเป็นไปได้ยาก
แต่ขอเพียงสร้างความยุ่งยากให้อวิ๋นเจิง ทำให้เจ้าคนสารเลวนั่นไม่สบอารมณ์ได้ เขาก็เป็นสุขแล้ว
เจ้าคนสารเลวผู้นั้นชักจะเกินไปทุกที
สร้างความยุ่งยากให้เขาคนเดียวก็แล้วไปเถิด ยังยุยงเหล่าซื่อให้มาสร้างความยุ่งยากแก่เขาอีก
พอนึกถึงเรื่องนี้ อวิ๋นลี่ก็พลันอยากด่าบรรพบุรุษขึ้นมา
ในจดหมายของเหล่าซื่อเต็มไปด้วยถ้อยคำเย้ยหยันเขา ทั้งยังกล่าวว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลเสบียงของเหล่าลิ่ว ให้ส่งเงินทองและเสบียงไปให้เหล่าลิ่วมากหน่อย เช่นนี้เมื่อเหล่าลิ่วยกทัพมาถึงนครหลวง บางทีอาจไว้ชีวิตเขาสักครั้ง
ยามอ่านจดหมายฉบับนั้น เขาราวกับมองเห็นเหล่าซื่อยืนหัวเราะเยาะอยู่ตรงหน้า
แม้รู้ว่าเหล่าซื่อตั้งใจยั่วโทสะ แต่เขาก็ยังถูกยั่วจนขุ่นเคือง
ยังดีที่ผ่านการฝึกฝนมาจนชินชาแล้ว จึงไม่ถึงกับเดือดดาล ทว่าในใจก็ยังขัดเคืองอยู่ดี