อวิ๋นเจิงพำนักอยู่ที่ภูเขาลั่วเสียสองวัน
ส่วนใหญ่เป็นเพราะต้องวางแผนปรับปรุงค่ายฝึกทหารม้าบนภูเขาลั่วเสียใหม่
ในเมื่อจะจัดตั้งเป็นสำนักศึกษาการทหาร ย่อมต้องสร้างห้องเรียน รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานอื่น ๆ ขึ้นมา
อืม ยังต้องทำกระบะทรายจำลองขนาดใหญ่ด้วย
แน่นอนว่าอวิ๋นเจิงไม่มีทางทุ่มเทให้การงานเพียงอย่างเดียว
มาถึงที่นี่ทั้งที ย่อมต้องแช่น้ำพุร้อนสักหน่อย
น่าเสียดายที่เสิ่นลั่วเยี่ยนกำลังตั้งครรภ์ ตามคำแนะนำของเมี่ยวอิน นางจึงไม่ได้แช่น้ำพุร้อน แผนที่อวิ๋นเจิงจะลงแช่น้ำพุร้อนพร้อมสตรีทั้งสี่จึงล้มเหลวไม่เป็นท่า
ยังดีที่มีเมี่ยวอินกับเย่จื่อแช่น้ำพุร้อนเป็นเพื่อนเขา
รสชาติอันแสนวิเศษในครานั้น มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ
ทว่า ระหว่างทางกลับติ้งเป่ย พวกเขาก็ต้องแลกกับการถูกเสิ่นลั่วเยี่ยนหยอกเย้าไม่หยุด
อวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินยังพอว่า แต่เย่จื่อกลับขี้อาย ตลอดทางนางจึงบิดอวิ๋นเจิงเจ้าคนสารเลวนั่นไปไม่น้อย
ล้วนเป็นเพราะเจ้าคนสารเลวนี่แท้ ๆ!
ยังดีที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
หากผู้อื่นรู้เรื่องเหล่านี้เข้า นางคงอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
“ท่านอ๋อง ข้างหน้าคล้ายจะมีผู้ลี้ภัยพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงของถงกังพลันดังมาจากนอกรถม้า
ผู้ลี้ภัย?
อวิ๋นเจิงเลิกม่านรถม้า แล้วยื่นศีรษะออกไปมอง
ริมทางหลวงเบื้องหน้า มีผู้ลี้ภัยสิบกว่าคนในชุดขาดวิ่นกำลังเดินอย่างเชื่องช้าท่ามกลางแดดแผดจ้า
แทบทุกคนถือกิ่งไม้แห้งเป็นไม้เท้า บนหลังสะพายห่อผ้าขาดรุ่งริ่ง
ในกลุ่มยังมีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ดูแล้วน่าจะอายุไล่เลี่ยกับเสิ่นเนี่ยนฉือ