ละครตระกูลซูยืดเยื้อตั้งแต่เที่ยงวันจวบจนพลบค่ำ
บ้านของซูเฮ่อเหนียนถูกผู้คนล้อมจนแทบไม่มีช่องให้ลอด
คนกลุ่มหนึ่งซึ่งมีซูซ่งป๋อเป็นผู้นำ ต่างเรียกร้องให้ซูหวยหมินมอบวิธีทำน้ำตาลขาวออกมา
แต่ซูหวยหมินจะไปมอบให้ได้อย่างไรกัน!
เขาเองก็เป็นฝ่ายถูกหลอก ต่อให้ผ่ากะโหลกออกมา ก็ยังเอาวิธีนั้นออกมาให้ไม่ได้อยู่ดี!
ซูหวยหมินยืนกรานว่านี่เป็นแผนการของอวิ๋นเจิง ทว่าบัดนี้กลับไม่มีใครเชื่อเขาเลย
ทุกคนต่างคิดว่าซูหวยหมินต้องการฮุบหนทางร่ำรวยไว้เพียงผู้เดียว
เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ซูหวยหมินก็แทบหลั่งน้ำตาไม่ออก ได้แต่คิดจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยชีวิต
ในระหว่างที่พวกเขาทะเลาะกันจนไม่มีใครยอมใคร คนที่ถูกส่งไปทวงหนี้จากตระกูลโหวก็กลับมารายงาน
คนตระกูลโหวกล่าวว่า โหวซื่อไคนำเงินทั้งหมดของตระกูลมุ่งหน้าลงใต้ไปแล้ว ส่วนหนี้ที่โหวซื่อไคติดค้าง พวกเขาไร้กำลังจะชดใช้จริง ๆ
อย่างไรก็ดี ตระกูลโหวยอมรับหนี้
รอจนโหวซื่อไคกลับมาเมื่อใด ตระกูลโหวจะให้เขาชำระเงินทันที
“เห็นหรือไม่! โหวซื่อไคลงใต้ไปหาความร่ำรวยแล้ว!”
ซูซ่งป๋อมองซูหวยหมินอย่างเดือดดาล “เจ้ายังกล้าพูดอีกหรือว่าไม่รู้วิธีทำน้ำตาลขาว?”
“ข้า...”
ซูหวยหมินทั้งเศร้าโศกทั้งขุ่นแค้น ร้องคร่ำครวญว่า “ข้าไม่รู้จริง ๆ!”
ยามนี้ซูหวยหมินอยากสาปแช่งบรรพบุรุษของอวิ๋นเจิงไปถึงสิบแปดชั่วโคตร
ช่างโหดเหี้ยมนัก!
ไม่เพียงหลอกเอาเงินของตระกูลซูไปจนหมด ยังโยนความผิดมาให้เขา แล้วยังคิดจะแบ่งแยกตระกูลซูอีก!
นี่คิดจะทำให้คนในตระกูลซูแตกคอกัน เพื่อฉวยโอกาสกวาดล้างตระกูลซูในคราวเดียว!
“ซูหวยหมิน เจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับพวกเราทุกคน เพียงเพราะวิธีทำน้ำตาลขาวนี่หรือ?”